Kolejki ciężarówek znów sięgały kilometrów na trzech głównych przejściach granicznych polsko-ukraińskich 22 października 2025 roku, po wznowieniu protestów polskich rolników przeciwko polityce importu rolnego i subsydiów. Według rzecznika Straży Granicznej, Andrija Demczenki, około 1300 ciężarówek czekało na wyjazd z Polski na Ukrainę na przejściach Yahodyn–Dorohusk, Rawa-Ruska–Hrebenne oraz Szeginie–Medyka, a kolejne 800 pojazdów stało w kolejce na wciąż otwartym przejściu Krakowiec–Korczowa.
Choć protesty rolników pojawiają się okresowo od końca 2024 roku, obecne działania zbiegają się z finalnymi negocjacjami UE dotyczącymi umowy o wolnym handlu z Mercosur oraz wewnętrzną debatą w Warszawie na temat zabezpieczeń importu zbóż. Liderzy protestów z rolniczej Solidarności domagają się przedłużenia zwolnień z podatku paliwowego oraz utrzymania tanich pożyczek płynnościowych, argumentując, że napływ tańszych zagranicznych produktów obniża ich marże. Rząd zaproponował rozmowy, ale jak dotąd odmawia przywrócenia całkowitego zakazu importu ukraińskiego zboża, zniesionego wcześniej w tym roku.
Dla operatorów logistycznych zatrzymanie ruchu to poważne straty finansowe. Dane branżowe wskazują, że stojąca w korku załadowana ciężarówka generuje koszty około 300 euro dziennie, obejmujące paliwo, nadgodziny kierowców i opłaty za postój; towary łatwo psujące się, takie jak owoce czy chłodzone mięso, narażone są na ryzyko zepsucia, co może oznaczać straty całych ładunków. Spedytorzy już przekierowują wartościowe przesyłki przez Słowację i Rumunię, co wydłuża trasę o setki kilometrów i co najmniej dobę.
Międzynarodowe firmy z łańcuchami dostaw just-in-time — zwłaszcza zakłady motoryzacyjne na Śląsku i montownie elektroniki użytkowej wokół Wrocławia — zaczynają sygnalizować możliwe spowolnienia produkcji, jeśli komponenty nie dotrą od ukraińskich podwykonawców. Rosną też składki ubezpieczeniowe za kontrakty z gwarancją dostawy. Firmy działające w Polsce powinny uruchomić alternatywne korytarze transportowe i zrewidować zapasy magazynowe na najbliższe cztery do sześciu tygodni, dopóki trwają negocjacje.
W średnim terminie analitycy podkreślają, że spór uwypukla kruchość unijnych „korytarzy solidarności”, czyli lądowych tras stworzonych, by utrzymać eksport ukraiński mimo zakłóceń na Morzu Czarnym. Warszawa stoi pod rosnącą presją ze strony Brukseli oraz krajowych producentów zależnych od pracowników i części zza granicy, by znaleźć trwałe rozwiązanie, które zapobiegnie powtarzającym się blokadom korytarza obsługującego około 16% polskiego transportu drogowego w relacji wschód-zachód.
Choć protesty rolników pojawiają się okresowo od końca 2024 roku, obecne działania zbiegają się z finalnymi negocjacjami UE dotyczącymi umowy o wolnym handlu z Mercosur oraz wewnętrzną debatą w Warszawie na temat zabezpieczeń importu zbóż. Liderzy protestów z rolniczej Solidarności domagają się przedłużenia zwolnień z podatku paliwowego oraz utrzymania tanich pożyczek płynnościowych, argumentując, że napływ tańszych zagranicznych produktów obniża ich marże. Rząd zaproponował rozmowy, ale jak dotąd odmawia przywrócenia całkowitego zakazu importu ukraińskiego zboża, zniesionego wcześniej w tym roku.
Dla operatorów logistycznych zatrzymanie ruchu to poważne straty finansowe. Dane branżowe wskazują, że stojąca w korku załadowana ciężarówka generuje koszty około 300 euro dziennie, obejmujące paliwo, nadgodziny kierowców i opłaty za postój; towary łatwo psujące się, takie jak owoce czy chłodzone mięso, narażone są na ryzyko zepsucia, co może oznaczać straty całych ładunków. Spedytorzy już przekierowują wartościowe przesyłki przez Słowację i Rumunię, co wydłuża trasę o setki kilometrów i co najmniej dobę.
Międzynarodowe firmy z łańcuchami dostaw just-in-time — zwłaszcza zakłady motoryzacyjne na Śląsku i montownie elektroniki użytkowej wokół Wrocławia — zaczynają sygnalizować możliwe spowolnienia produkcji, jeśli komponenty nie dotrą od ukraińskich podwykonawców. Rosną też składki ubezpieczeniowe za kontrakty z gwarancją dostawy. Firmy działające w Polsce powinny uruchomić alternatywne korytarze transportowe i zrewidować zapasy magazynowe na najbliższe cztery do sześciu tygodni, dopóki trwają negocjacje.
W średnim terminie analitycy podkreślają, że spór uwypukla kruchość unijnych „korytarzy solidarności”, czyli lądowych tras stworzonych, by utrzymać eksport ukraiński mimo zakłóceń na Morzu Czarnym. Warszawa stoi pod rosnącą presją ze strony Brukseli oraz krajowych producentów zależnych od pracowników i części zza granicy, by znaleźć trwałe rozwiązanie, które zapobiegnie powtarzającym się blokadom korytarza obsługującego około 16% polskiego transportu drogowego w relacji wschód-zachód.
Źródło: Ukrinform
