
W przełomowym wyroku o szerokim znaczeniu dla egzekwowania przepisów imigracyjnych i zgodności korporacyjnej, Sąd Najwyższy w Delhi orzekł 18 listopada, że sądy pierwszej instancji nie mogą wymagać od obcokrajowców przebywania w ośrodkach detencyjnych jako warunku zwolnienia za kaucją. Decyzja zapadła w sprawie obywatela Nigerii, który przekroczył dozwolony czas pobytu na wizie turystycznej i został oskarżony na podstawie Ustawy o cudzoziemcach z 1946 roku (obecnie zastąpionej przez Ustawę o imigracji i cudzoziemcach z 2025 roku). Skład sędziowski w składzie Navin Chawla i Arun Bhardwaj podkreślił, że zasady dotyczące zwolnienia za kaucją obowiązują zarówno cudzoziemców, jak i obywateli Indii; nakładanie obowiązku detencji do czasu procesu „podważa sens samego zwolnienia za kaucją”. Zamiast tego sądy mogą stosować łagodniejsze warunki, takie jak stałe miejsce zamieszkania, okresowe zgłaszanie się na policję czy zwrot dokumentów podróży. Dla zespołów zajmujących się mobilnością międzynarodową wyrok ten przynosi jasność w sytuacjach, gdy pracownicy zagraniczni nieumyślnie przekroczą ważność wizy. Choć orzeczenie nie legalizuje przekroczenia czasu pobytu, gwarantuje, że osoby zwolnione za kaucją mogą mieszkać w zakwaterowaniu zapewnionym przez firmę, a nie w ośrodkach detencyjnych, do czasu wyjaśnienia naruszeń imigracyjnych. Doradcy prawni zalecają, aby pracodawcy usprawnili systemy monitorowania wiz, ponieważ mimo że sądy mogą przyznać zwolnienie za kaucją, rząd centralny zachowuje prawo do deportacji lub administracyjnej detencji cudzoziemców na mocy odrębnych uprawnień wykonawczych. Firmy powinny również zweryfikować umowy o pracę, aby upewnić się, że koszty prawne związane ze zwolnieniem za kaucją są pokrywane.
Źródło: Global Law Wire