
Trzy regiony Belgii ogłosiły od 1 stycznia 2027 roku nowe minimalne poziomy wynagrodzeń, które muszą spełniać zagraniczni pracownicy, aby kwalifikować się do głównych kategorii zezwoleń na pracę, w tym Pozwoleń dla Wykwalifikowanych Specjalistów, Niebieskich Kart UE oraz zezwoleń na transfer wewnątrzfirmowy. Region Stołeczny Brukseli wymaga, aby menedżerowie zarabiali co najmniej 7 207,20 euro miesięcznie, wysoko wykwalifikowani pracownicy 4 015,44 euro, a posiadacze Niebieskiej Karty 5 148 euro. Flandria i Walonia ustaliły własne, często wyższe, roczne progi, co odzwierciedla regionalną autonomię w polityce migracji ekonomicznej. Choć podwyżki średnio wynoszą tylko 2–4%, mają one duże znaczenie, ponieważ belgijskie przepisy imigracyjne oceniają spełnienie wymagań zarówno przy składaniu wniosku, jak i przy jego rozpatrzeniu oraz odnowieniu. Nawet jedno eurocent poniżej nowego progu może skutkować odmową lub anulowaniem zezwolenia. Międzynarodowe korporacje muszą więc dostosować listy płac na styczeń, zaktualizować umowy dla pracowników delegowanych oraz poprawić wszelkie wciąż rozpatrywane wnioski, uwzględniając wyższe wynagrodzenia. Zaniedbanie tego może narazić działy HR na nagłe odmowy oraz koszty ponownego składania wniosków – zwykle 363 euro za aplikację plus opłaty prawne. Progi te mają również wpływ na system podatkowy Belgii. W przypadku firm korzystających z 50/30 – podatkowej ulgi dla ekspatriantów – pakiet wynagrodzeń musi zostać tak skorygowany, aby „brutto podlegające opodatkowaniu” nadal przekraczało minimalne progi imigracyjne po odliczeniu kwot wolnych od podatku. Specjaliści ds. wynagrodzeń zalecają przeprowadzanie równoległych symulacji według zasad każdego regionu, ponieważ osoby dojeżdżające do pracy często posiadają zezwolenie wydane przez region, w którym znajduje się siedziba pracodawcy, a nie miejsce zamieszkania. Na koniec, lista na 2027 rok formalizuje wprowadzoną w 2024 roku zasadę proporcjonalnego wynagrodzenia, która pozwala posiadaczom zezwoleń dla wysoko wykwalifikowanych pracować w niepełnym wymiarze godzin. Choć rozwiązanie to jest chwalone za elastyczność, nakłada na pracodawców obowiązek monitorowania zarówno miesięcznej kwoty, jak i proporcjonalnego progu – podwójnej kontroli, którą systemy płacowe muszą teraz zautomatyzować.
Źródło: Fragomen