Nowa, jednolita wiza w stylu Schengen w GCC coraz bliżej, obiecując łatwiejsze podróże do Zatoki Perskiej dla Hindusów

Indyjskie firmy działające w Zatoce Perskiej powinny zacząć aktualizować swoje procedury podróżne po tym, jak Rada Współpracy Zatoki (GCC) po cichu opublikowała pierwszy kompleksowy przewodnik po długo oczekiwanej Zjednoczonej Wizie Turystycznej. Dokument, opublikowany 8 lutego, potwierdza, że jedna cyfrowa przepustka wkrótce obejmie Arabię Saudyjską, ZEA, Katar, Kuwejt, Bahrajn i Oman.

W ramach tego systemu podróżni – w tym posiadacze indyjskich paszportów, stanowiący największą grupę odwiedzających w kilku państwach GCC – wypełnią jeden formularz online, załadują podstawowe dokumenty (paszport, zdjęcie, plan podróży, rezerwacje hotelowe, ubezpieczenie oraz potwierdzenie środków finansowych) i opłacą jedną, zbiorczą opłatę. Po zatwierdzeniu będą mogli swobodnie przemieszczać się między wszystkimi sześcioma krajami przez cały czas pobytu, co przypomina bezgraniczne doświadczenie strefy Schengen w Europie.



Choć urzędnicy zapowiadają pilotażowe wdrożenia dopiero pod koniec 2026 roku przed pełnym startem, publikacja szczegółowych instrukcji wskazuje, że techniczna integracja systemów imigracyjnych jest na ukończeniu. Menedżerowie ds. podróży powinni więc przygotować notatki informacyjne dla pracowników, zwłaszcza dla osób często przemieszczających się między różnymi miejscami pracy w Zatoce, które obecnie muszą radzić sobie z kilkoma różnymi wizami.

Dla indyjskich biur podróży zjednoczona wiza może okazać się przełomem: trasy łączące weekendy zakupowe w Dubaju z turystyką religijną w Arabii Saudyjskiej czy pustynnymi przygodami w Omanie będą łatwiejsze do promowania. Korzyści mogą odnieść także linie lotnicze, gdyż bilety wielomiejscowe staną się bardziej atrakcyjne. Firmy muszą jednak uważnie śledzić ostateczne zasady dotyczące maksymalnego czasu pobytu, procedur przedłużania oraz tego, czy działalność biznesowa będzie wymagała zmiany kategorii wizy z turystycznej na inną.

Na krótką metę zaleca się utrzymanie dotychczasowych procedur wizowych, ale rozpoczęcie mapowania wewnętrznych procesów zatwierdzania pod kątem modelu jednej aplikacji. Wczesne wdrożenia prawdopodobnie przyniosą krótszy czas oczekiwania i niższe koszty zgodności po uruchomieniu systemu.