
Polityka migracyjna Niemiec obrała w tym tygodniu zdecydowany – i kontrowersyjny – kierunek. W Wiedniu minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt wraz z odpowiednikami z Austrii, Danii, Grecji i Holandii przedstawił plan utworzenia „centrum powrotów” w Rwandzie, które miałoby obsługiwać i przyjmować osoby ubiegające się o azyl, których wnioski o ochronę zostały ostatecznie odrzucone w UE. Centrum, które ma zostać otwarte w 2027 roku, będzie finansowane wspólnie przez pięć krajów i zarządzane na podstawie specjalnego dwustronnego traktatu z Kigali. Według ministrów, ośrodek ma rozwiązać długoletni problem w operacjach zwrotu w UE: osoby, które muszą opuścić Unię, ale nie mogą zostać deportowane, ponieważ ich kraje pochodzenia odmawiają przyjęcia lub ze względów bezpieczeństwa usunięcie jest niemożliwe. Po przeniesieniu do Rwandy, powracającym oferowane będą pozwolenia na pobyt, szkolenia, wsparcie finansowe lub pomoc logistyczna w dobrowolnym powrocie do kraju. Berlin argumentuje, że projekt jest zgodny z prawem UE i niemieckim, ponieważ procedury azylowe pozostają w Europie; jedynie wykonanie decyzji o powrocie jest outsourcingowane. Przedsiębiorstwa z mobilną kadrą uważnie obserwują sytuację. Jeśli ośrodek zostanie uruchomiony, Niemcy mogłyby przyspieszyć usuwanie migrantów, którzy przekraczają czas pobytu na wizach biznesowych i krótkoterminowych wizach pracowniczych, odciążając administrację przy rozpatrywaniu wniosków o pracę dla wykwalifikowanych pracowników i kartę Blue Card. Jednak pracodawcy obawiają się również ryzyka reputacyjnego oraz możliwych działań odwetowych ze strony krajów pochodzenia, które mogą postrzegać deportacje do państwa trzeciego jako niedyplomatyczne. Organizacje praw człowieka wskazują, że propozycja narusza zasadę non-refoulement i ostrzegają na przykładzie zawieszonej umowy Wielkiej Brytanii z Rwandą. Prawne wyzwania w niemieckich sądach są niemal pewne, a Rwanda podkreśla, że przyjmie tylko migrantów, których prawa będą w pełni zagwarantowane. Partie opozycyjne w Bundestagu już domagają się głosowania parlamentarnego. To, czy projekt przetrwa tę kontrolę, zadecyduje o przyszłym kształcie polityki powrotów w UE – oraz o obowiązkach firm sponsorujących zagranicznych pracowników. Dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej najważniejszym wnioskiem jest wzrost niepewności: deportacje do Rwandy mogą stać się możliwe już w 2027 roku, ale procesy sądowe mogą opóźnić lub zablokować ten plan. Firmy powinny zrewidować swoje polityki opieki nad pracownikami na krótkoterminowych delegacjach, których status wizowy może wygasnąć, oraz śledzić nadchodzące wytyczne Federalnego Urzędu ds. Migracji i Uchodźców (BAMF).
Źródło: Le Monde