Opozycja przedstawia plan największego w historii Australii ograniczenia imigracji powiązanego z dostępnością mieszkań

Debata o migracji w Australii wybuchła na dobre w niedzielę, 17 maja 2026 roku, gdy lider opozycji Angus Taylor podczas serii wystąpień medialnych rozwinął swoją wizję polityki imigracyjnej, którą zarysował w zeszłotygodniowej mowie odpowiedzi na budżet. W wywiadach dla Sky News oraz podczas krótkiego spotkania z dziennikarzami w Sydney, Taylor zapowiedział to, co nazwał „największym ograniczeniem migracji w historii Australii”, argumentując, że netto migracja zagraniczna powinna być ograniczona do „jednej osoby na każdy wybudowany dom”. Propozycja ta powiązałaby roczny limit migracyjny z liczbą ukończonych mieszkań według Australijskiego Urzędu Statystycznego, tworząc zmienny limit, który mógłby spaść znacznie poniżej obecnego celu 395 000 osób. Towarzyszyć temu miałaby radykalna reforma systemu świadczeń socjalnych: 17 federalnych zasiłków – w tym JobSeeker, Narodowy Program Ubezpieczeń dla Niepełnosprawnych, płatny urlop rodzicielski oraz dodatek mieszkaniowy – stałoby się dostępne wyłącznie dla obywateli Australii. Rezydenci stali zostaliby wykluczeni, chyba że zdecydują się na naturalizację, choć Taylor zapowiadał „wyjątki o charakterze humanitarnym” w ograniczonych przypadkach. Krytyka nie kazała na siebie długo czekać. Organizacje wielokulturowe ostrzegały, że polityka ta ukarałaby długo osiedlonych mieszkańców pochodzących z krajów, które nie pozwalają na podwójne obywatelstwo, a środowiska biznesowe wskazywały, że limit powiązany z budownictwem ignoruje realia rynku pracy. W poniedziałek poseł z ramienia Liberalnych, Andrew McLachlan, publicznie odciął się od tej propozycji, apelując o „mniej dzielące podejście, które doceni wkład ekonomiczny migrantów”. Rząd Albanezego wykorzystał tę rozłam, określając pakiet Koalicji jako „sygnały rasistowskie”, które mogłyby zagrozić relacjom z australijskimi społecznościami diaspory. Dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej najpilniejszym problemem jest niepewność. Duże korporacje, które polegają na programach wizowych Temporary Skill Shortage (TSS) oraz nadchodzącym programie Skills-in-Demand, obawiają się, że twardy limit liczbowy może wywołać wstrzymania przyjęć w trakcie roku, podobne do przerw w przyjmowaniu imigrantów w Kanadzie w 2024 roku. Jeśli Koalicja wygra następne wybory – które muszą się odbyć do połowy 2027 roku – planujący mobilność pracowników mogą być zmuszeni do wcześniejszego składania wniosków i transferów oraz przygotować się na zaostrzone wymogi dotyczące znajomości języka angielskiego, minimalnego wynagrodzenia i oceny charakteru w ramach testu dostępu do świadczeń socjalnych. Do czasu ogłoszenia wyborów propozycja pozostaje polityką opozycji, ale jej pojawienie się zapowiada ostrzejszą walkę polityczną o to, ile osób Australia powinna przyjmować i na jakich warunkach. Międzynarodowe korporacje powinny uważnie śledzić debatę i testować swoje plany zatrudnienia pod kątem scenariuszy, w których liczba wiz dla wykwalifikowanych pracowników zmniejszy się o 30–40 procent w ciągu dwóch lat.