Het meest recente wekelijkse bulletin van de International Protection Accommodation Services (IPAS), gepubliceerd op 6 maart 2026, meldt dat er nu 33.137 mensen wonen in door de staat verstrekte opvang – een lichte daling ten opzichte van het aantal eind vorig jaar, maar nog steeds bijna vijf keer zoveel als voor de pandemie. Het rapport beslaat de week tot en met 1 maart 2026 en registreert 179 nieuwe aankomsten, gemiddeld 26 per dag. Alleenstaande mannen vormen nog steeds de grootste groep (49%), gevolgd door kinderen (21%). Nigeria, Somalië en Pakistan staan bovenaan de lijst van nationaliteiten, terwijl Dublin City, Zuid-Dublin en Sligo de meeste opvangplaatsen bezetten. De noodcapaciteit in het Citywest Transit Hub bedraagt 6.942 personen, wat aangeeft dat de noodbedden die eind 2023 werden geopend, inmiddels min of meer permanent zijn geworden. Voor beleidsmakers onderstrepen deze cijfers de uitdaging om de opvangcapaciteit op te schalen vóór het aflopen van de Tijdelijke Beschermingsrichtlijn in 2027. De overheid werkt hard aan het diversifiëren van de opvang via het ‘Bied een Thuis’-programma voor toegezegde woningen en een nieuw gelanceerd modulair huisvestingsprogramma, maar planningsproblemen en lokale tegenstand vertragen de uitrol. Ook programma’s voor bedrijfsverhuizingen ondervinden gevolgen. Doordat kortverblijfhotels door de staat zijn afgehuurd, melden consultants hogere prijzen en minder beschikbaarheid voor tijdelijke huisvesting van werknemers, vooral rond Dublin en Cork. Sommige werkgevers reageren door de startdata van opdrachten te spreiden of langere periodes van thuiswerken af te spreken totdat permanente huisvesting geregeld is. De IPAS-gegevens zullen later deze maand worden besproken in het Kabinetscomité voor Huisvesting en Migratie, waar ministers naar verwachting een omstreden voorstel bespreken om de verblijfsduur in opvangcentra te beperken tot 18 maanden voor alleenstaande volwassenen die een eerste afwijzing hebben gekregen – een maatregel die bedoeld is om capaciteit vrij te maken, maar door ngo’s wordt bekritiseerd als voortijdig gezien de huidige achterstanden bij beroepsprocedures.
