UE wiąże preferencje handlowe ze współpracą w sprawie migracji, podnosząc stawkę dla belgijskiej polityki powrotów

Parlament Europejski i Rada 3 grudnia 2025 roku zatwierdziły długo dyskutowane rozporządzenie, które uzależnia dostęp do unijnego Systemu Preferencji Generalizowanych (GSP) od gotowości państw trzecich do przyjmowania z powrotem swoich obywateli zobowiązanych do opuszczenia Europy. Zgodnie z nowymi przepisami, Bruksela może zawiesić obniżone stawki celne, a ostatecznie zwiększyć liczbę odmów wizowych, jeśli kraje partnerskie będą utrudniać przymusowe powroty.

Dla Belgii, która w 2024 roku deportowała nieco poniżej 3 000 osób, prawo to to coś więcej niż abstrakcyjna polityka UE. Belgijscy urzędnicy ds. imigracji zyskają silny ekonomiczny instrument w negocjacjach dwustronnych umów readmisyjnych, a Agencja Handlu Zagranicznego będzie musiała uwzględnić możliwe podwyżki ceł w swoich analizach ryzyka dla eksporterów działających w Azji Południowej i Afryce Zachodniej. Środek ten może również zwiększyć presję na Fedasil, belgijską agencję ds. przyjmowania uchodźców: szybsze powroty zwalniają ograniczoną liczbę miejsc zakwaterowania, ale mogą też wywołać wyzwania prawne ze strony organizacji broniących praw człowieka.



Zespoły zajmujące się mobilnością korporacyjną powinny pamiętać, że rozporządzenie wejdzie w życie 1 stycznia 2027 roku po obowiązkowej 12-miesięcznej „fazie dialogu”. Do tego czasu menedżerowie łańcuchów dostaw i dostawcy usług relokacyjnych powinni zmapować ryzyko związane z krajami zagrożonymi i przygotować pracowników spoza UE na zaostrzone kontrole wizowe.

Krytycy nazywają ten plan „biurokratycznym koszmarem”, ponieważ zawieszenie preferencji handlowych wymaga wielu raportów Komisji i głosowań Rady; zwolennicy twierdzą, że wreszcie łączy on politykę migracyjną z handlową. Tak czy inaczej, belgijskie korporacje, zwłaszcza z branży chemicznej i logistycznej, muszą uważnie śledzić pierwsze przypadki zastosowania nowych przepisów.