Irlandzki minister sprawiedliwości, spraw wewnętrznych i migracji, Jim O’Callaghan, w sobotę udał się do Monachium na drugie spotkanie UE poświęcone zarządzaniu migracją – nieformalne, lecz coraz bardziej wpływowe forum, na którym ministrowie spraw wewnętrznych omawiają szybkie działania w odpowiedzi na nieregularną migrację. W towarzystwie niemieckiego ministra spraw wewnętrznych Alexandra Dobrindta oraz komisarza UE ds. spraw wewnętrznych Magnusa Brunnera, O’Callaghan poparł propozycje przyspieszenia wspólnych deportacji osób, których wnioski o azyl zostały odrzucone, oraz wzmocnienia mandatu Frontexu na kluczowych zewnętrznych granicach UE.
Choć Irlandia nie należy do strefy Schengen i prowadzi własną politykę wizową, jej głos w Brukseli w kwestii współpracy dotyczącej powrotów ma znaczenie – państwo już finansuje loty czarterowe usuwające cudzoziemców z krajów trzecich, którzy przebywali w Irlandii w drodze do Wielkiej Brytanii. O’Callaghan podkreślił przed dziennikarzami, że „wiarygodne ścieżki powrotu są niezbędne, by utrzymać zaufanie społeczne do humanitarnego systemu ochrony”. Przedstawił też kolegom doświadczenia Irlandii w przyjmowaniu ponad 110 tys. uchodźców z Ukrainy na podstawie dyrektywy o ochronie tymczasowej – co stanowi ponad 2% populacji kraju.
![Irlandzki minister sprawiedliwości dołącza do unijnych kolegów w Monachium, by domagać się zaostrzenia wspólnych przepisów granicznych]()
Niemcy i Austria forsowały pomysł powołania nowego koordynatora UE ds. powrotów, który miałby uprawnienia do negocjowania umów readmisyjnych w imieniu wszystkich 27 państw członkowskich, zastępując obecny patchwork dwustronnych porozumień. Źródła podają, że Irlandia popiera tę koncepcję, pod warunkiem że będzie ona respektować Wspólny Obszar Podróży z Wielką Brytanią i nie zagrozi porozumieniom o ruchu bezwizowym, które są podstawą turystyki między Irlandią a Ameryką Północną.
Organizacje społeczne skrytykowały monachijskie spotkanie za pomijanie Parlamentu Europejskiego oraz za – jak to określają – mentalność „najpierw egzekwowanie”. Irlandzka Rada ds. Uchodźców zaapelowała do rządu o skupienie się na finansowaniu miejsc przyjęć, a nie na „symbolicznych deportacjach”. Mimo to środowiska biznesowe przyjęły z zadowoleniem sygnały bardziej skoordynowanego stanowiska UE, argumentując, że nieregularne przepływy migracyjne napędzają polityczne postulaty wprowadzenia ogólnych limitów na pozwolenia na pracę, co mogłoby zaszkodzić zdolności Irlandii do przyciągania talentów z branży technologicznej i nauk o życiu.
Trzecie spotkanie w Monachium zaplanowano na grudzień, a do tego czasu ministrowie mają nadzieję sfinalizować protokół reagowania kryzysowego, który pozwoli na uruchomienie Frontexu w ciągu 72 godzin, jeśli któreś państwo członkowskie stanie w obliczu nagłego wzrostu liczby przybywających migrantów. Irlandia, choć nie jest w Schengen, miałaby wnieść swój wkład w postaci personelu i sprzętu w ramach istniejących dobrowolnych porozumień.
Choć Irlandia nie należy do strefy Schengen i prowadzi własną politykę wizową, jej głos w Brukseli w kwestii współpracy dotyczącej powrotów ma znaczenie – państwo już finansuje loty czarterowe usuwające cudzoziemców z krajów trzecich, którzy przebywali w Irlandii w drodze do Wielkiej Brytanii. O’Callaghan podkreślił przed dziennikarzami, że „wiarygodne ścieżki powrotu są niezbędne, by utrzymać zaufanie społeczne do humanitarnego systemu ochrony”. Przedstawił też kolegom doświadczenia Irlandii w przyjmowaniu ponad 110 tys. uchodźców z Ukrainy na podstawie dyrektywy o ochronie tymczasowej – co stanowi ponad 2% populacji kraju.
Niemcy i Austria forsowały pomysł powołania nowego koordynatora UE ds. powrotów, który miałby uprawnienia do negocjowania umów readmisyjnych w imieniu wszystkich 27 państw członkowskich, zastępując obecny patchwork dwustronnych porozumień. Źródła podają, że Irlandia popiera tę koncepcję, pod warunkiem że będzie ona respektować Wspólny Obszar Podróży z Wielką Brytanią i nie zagrozi porozumieniom o ruchu bezwizowym, które są podstawą turystyki między Irlandią a Ameryką Północną.
Organizacje społeczne skrytykowały monachijskie spotkanie za pomijanie Parlamentu Europejskiego oraz za – jak to określają – mentalność „najpierw egzekwowanie”. Irlandzka Rada ds. Uchodźców zaapelowała do rządu o skupienie się na finansowaniu miejsc przyjęć, a nie na „symbolicznych deportacjach”. Mimo to środowiska biznesowe przyjęły z zadowoleniem sygnały bardziej skoordynowanego stanowiska UE, argumentując, że nieregularne przepływy migracyjne napędzają polityczne postulaty wprowadzenia ogólnych limitów na pozwolenia na pracę, co mogłoby zaszkodzić zdolności Irlandii do przyciągania talentów z branży technologicznej i nauk o życiu.
Trzecie spotkanie w Monachium zaplanowano na grudzień, a do tego czasu ministrowie mają nadzieję sfinalizować protokół reagowania kryzysowego, który pozwoli na uruchomienie Frontexu w ciągu 72 godzin, jeśli któreś państwo członkowskie stanie w obliczu nagłego wzrostu liczby przybywających migrantów. Irlandia, choć nie jest w Schengen, miałaby wnieść swój wkład w postaci personelu i sprzętu w ramach istniejących dobrowolnych porozumień.
Źródło: Reuters Connect
