Konserwatyści UE wzywają do zaostrzenia polityki wizowej i wzmocnienia Frontexu po kryzysie w Ceucie

Przed posiedzeniem Rady Europejskiej Europejska Partia Ludowa (EPL) przyjęła rezolucję krytykującą hiszpański rząd socjalistyczny za sposób radzenia sobie z napływem migrantów do Ceuty oraz chwalącą Włochy za ponowne wprowadzenie kontroli granicznych. W dokumencie podkreślono, że „przyszłe rządy kierowane przez EPL będą zapobiegać masowym napływom, uzależniając wydawanie wiz, handel i finansowanie” oraz rozszerzając mandat operacyjny Frontexu. Choć jest to w dużej mierze polityczne show, oświadczenie ma znaczenie dla Włoch: premier Giorgia Meloni i jej partia Bracia Włoch należą do grupy ECR, ale zbudowali sojusze w EPL, by forsować rzymską agendę dotyczącą zewnętrznej kontroli granic i powrotów migrantów. Warunkowanie wiz – ograniczanie krótkoterminowych wiz Schengen dla krajów niechętnych współpracy – jest już testowane na przykładzie Tunezji; zwycięstwo EPL w wyborach europejskich w 2027 roku może uczynić tę praktykę standardem. Dla firm przenoszących pracowników z Afryki lub Ameryki Łacińskiej perspektywa szybszych sankcji wizowych może oznaczać nagłe zamrożenie wniosków lub wydłużone kontrole bezpieczeństwa. Menedżerowie ds. podróży powinni dywersyfikować punkty przesiadkowe i śledzić debaty Parlamentu Europejskiego nad rewizją Kodeksu Wizowego, planowaną na początek 2027 roku. EPL domaga się także powiększenia i „w pełni uzbrojonego” szybkiego zespołu reagowania Frontexu, co prawdopodobnie oznaczałoby dodatkowe wysłania do włoskich punktów kryzysowych, takich jak Lampedusa i Pozzallo, oraz zaostrzenie kontroli na ruchach wtórnych w obrębie UE. To może wydłużyć kontrole na granicach wewnętrznych, podobne do obecnego systemu między Włochami a Hiszpanią, oraz wprowadzić nowe wymogi dokumentacyjne dla podróży wewnątrzunijnych. Choć rezolucja nie ma mocy prawnej, przesuwa politykę centroprawicy w kwestii migracji w stronę większych restrykcji, zwiększając szanse, że przyszłe unijne przepisy powiążą prawa do swobodnego przemieszczania się z celami polityki zagranicznej.