Twee jaar na de introductie blijft het digitale nomadenvisum van Italië een van de meest toegankelijke regelingen in Europa, blijkt uit een vergelijkende analyse die The Local op 18 februari publiceerde. De studie brengt de minimale inkomenseisen wereldwijd in kaart en toont aan dat de Italiaanse drempel van €25.000 per jaar—ongeveer €2.085 per maand—lager ligt dan die van Spanje (€28.000), Portugal (€33.000) en Griekenland (€42.000). Alleen Kroatië en Estland bieden onder de grote EU-bestemmingen een voordeligere toegang.
De Italiaanse wet geeft consulaten de mogelijkheid om lokaal strengere eisen te stellen, wat sommige ook doen, meestal rond de €28.000-30.000 wanneer gezinsleden worden meegerekend. Toch blijft Italië met de basisnorm een aantrekkelijke bestemming voor hoogopgeleide remote werkers, een groep die de overheid wil aantrekken om de “braindrain” tegen te gaan en leegstaande woningen op het platteland te vullen binnen het ‘South Working’-programma.
![Italië’s Digitale Nomadevisum: Inkomenseis Een van de Laagste van Europa, Volgens Nieuwe Vergelijking]()
Belastingadviseurs wijzen erop dat digitale nomaden de gunstige inkomensdrempel kunnen combineren met de “Impatriates”-belastingvoordeel, waarmee de inkomstenbelasting tot 50% kan worden verlaagd gedurende vijf jaar als ze naar het zuiden van Italië verhuizen. De vraag naar huurwoningen is al sterk gestegen in Matera en Lecce, en aanbieders van coworking-ruimtes melden bezettingsgraden van meer dan 80%.
HR-mobiliteitsteams moeten weten dat het Italiaanse visum—anders dan het Portugese D7—uitsluitend bedoeld is voor zelfstandigen of contractwerk op afstand; werknemers die via een Italiaans loonstrookje worden betaald, moeten nog steeds de intra-company (ICT)-route volgen. De verwerkingstijd kan oplopen tot 120 dagen en consulaten houden paspoorten gedurende die periode in, wat frequente vliegreizen kan bemoeilijken. Werkgevers doen er goed aan deze doorlooptijd mee te nemen in de planning van opdrachten voor 2026.
De Italiaanse wet geeft consulaten de mogelijkheid om lokaal strengere eisen te stellen, wat sommige ook doen, meestal rond de €28.000-30.000 wanneer gezinsleden worden meegerekend. Toch blijft Italië met de basisnorm een aantrekkelijke bestemming voor hoogopgeleide remote werkers, een groep die de overheid wil aantrekken om de “braindrain” tegen te gaan en leegstaande woningen op het platteland te vullen binnen het ‘South Working’-programma.
Belastingadviseurs wijzen erop dat digitale nomaden de gunstige inkomensdrempel kunnen combineren met de “Impatriates”-belastingvoordeel, waarmee de inkomstenbelasting tot 50% kan worden verlaagd gedurende vijf jaar als ze naar het zuiden van Italië verhuizen. De vraag naar huurwoningen is al sterk gestegen in Matera en Lecce, en aanbieders van coworking-ruimtes melden bezettingsgraden van meer dan 80%.
HR-mobiliteitsteams moeten weten dat het Italiaanse visum—anders dan het Portugese D7—uitsluitend bedoeld is voor zelfstandigen of contractwerk op afstand; werknemers die via een Italiaans loonstrookje worden betaald, moeten nog steeds de intra-company (ICT)-route volgen. De verwerkingstijd kan oplopen tot 120 dagen en consulaten houden paspoorten gedurende die periode in, wat frequente vliegreizen kan bemoeilijken. Werkgevers doen er goed aan deze doorlooptijd mee te nemen in de planning van opdrachten voor 2026.
Bron: The Local Italy
