Volgens recente statistieken van het ministerie van Binnenlandse Zaken, gepubliceerd door het katholieke persbureau AgenSIR op 9 oktober, zijn sinds 1 januari 24.092 migranten op Italiaanse bodem aangekomen. Alleen al in de eerste week van oktober waren dat er meer dan 1.200. Bangladeshi’s vormen de grootste groep (5.794 of 24%), gevolgd door Algerijnen, Somaliërs, Eritreeërs en Soedanezen. Het ministerie bevestigde ook dat er tot nu toe in 2026 6.766 terugkeerders zijn geregistreerd—waarvan 5.797 gedwongen en 969 vrijwillig met hulp.
Deze cijfers laten een geografische verschuiving zien in de migratiestromen via de Centrale Middellandse Zee: terwijl het aantal vertrekken vanuit Libië afneemt, nemen nieuwe routes toe vanuit Bangladesh via Istanbul en vanaf de oostkust van Algerije. Voor bedrijven is deze verandering belangrijk, omdat het bepaalt welke talen en vaardigheden beschikbaar zijn binnen het Italiaanse opvangsysteem en dus voor seizoenswerk onder de Flussi-quota. Werkgevers die laaggeschoolde arbeidskrachten zoeken in de landbouw of logistiek zullen steeds vaker Bangladeshi’s tegenkomen met een achtergrond in IT of de dienstensector, wat gerichte scholing vereist.
De toename van Bangladeshi-aankomsten geeft ook nieuw leven aan de bilaterale dialoog over arbeidsmigratie die in 2024 werd gestart maar tijdens het verkiezingsjaar 2025 stilviel. Ambtenaren in Rome melden dat een herzien Memorandum of Understanding over circulaire migratie weer op de agenda staat voor de volgende intergouvernementele commissie in december. Als dit wordt afgerond, kan het MoU meerjarige werkvisa introduceren die gekoppeld zijn aan beroepsopleidingen in Dhaka—een innovatie waar multinationals op hebben aangedrongen om bureaucratie te verminderen.
Wat handhaving betreft, benadrukt Rome dat de terugkeercijfers een “evenwichtige” aanpak laten zien, met een combinatie van humanitaire corridors en strengere terugname. NGO’s wijzen er echter op dat slechts 969 mensen kozen voor vrijwillige terugkeer met hulp, wat suggereert dat structurele obstakels—zoals schulden die tijdens de reis zijn opgebouwd—veel mensen nog steeds weerhouden van deze optie.
Voor teams die zich bezighouden met wereldwijde mobiliteit is de belangrijkste conclusie dat Italië open blijft staan voor arbeidsmigratie, maar met een groeiende nadruk op scholing vóór vertrek en snelle terugkeer van afgewezen aanvragers. Bedrijven die intra-EU-verplaatsingen plannen, doen er goed aan te volgen of de overheid opvangmiddelen wegtrekt uit grote steden, wat de beschikbaarheid van huisvesting voor expats in 2027 kan beïnvloeden.
Deze cijfers laten een geografische verschuiving zien in de migratiestromen via de Centrale Middellandse Zee: terwijl het aantal vertrekken vanuit Libië afneemt, nemen nieuwe routes toe vanuit Bangladesh via Istanbul en vanaf de oostkust van Algerije. Voor bedrijven is deze verandering belangrijk, omdat het bepaalt welke talen en vaardigheden beschikbaar zijn binnen het Italiaanse opvangsysteem en dus voor seizoenswerk onder de Flussi-quota. Werkgevers die laaggeschoolde arbeidskrachten zoeken in de landbouw of logistiek zullen steeds vaker Bangladeshi’s tegenkomen met een achtergrond in IT of de dienstensector, wat gerichte scholing vereist.
De toename van Bangladeshi-aankomsten geeft ook nieuw leven aan de bilaterale dialoog over arbeidsmigratie die in 2024 werd gestart maar tijdens het verkiezingsjaar 2025 stilviel. Ambtenaren in Rome melden dat een herzien Memorandum of Understanding over circulaire migratie weer op de agenda staat voor de volgende intergouvernementele commissie in december. Als dit wordt afgerond, kan het MoU meerjarige werkvisa introduceren die gekoppeld zijn aan beroepsopleidingen in Dhaka—een innovatie waar multinationals op hebben aangedrongen om bureaucratie te verminderen.
Wat handhaving betreft, benadrukt Rome dat de terugkeercijfers een “evenwichtige” aanpak laten zien, met een combinatie van humanitaire corridors en strengere terugname. NGO’s wijzen er echter op dat slechts 969 mensen kozen voor vrijwillige terugkeer met hulp, wat suggereert dat structurele obstakels—zoals schulden die tijdens de reis zijn opgebouwd—veel mensen nog steeds weerhouden van deze optie.
Voor teams die zich bezighouden met wereldwijde mobiliteit is de belangrijkste conclusie dat Italië open blijft staan voor arbeidsmigratie, maar met een groeiende nadruk op scholing vóór vertrek en snelle terugkeer van afgewezen aanvragers. Bedrijven die intra-EU-verplaatsingen plannen, doen er goed aan te volgen of de overheid opvangmiddelen wegtrekt uit grote steden, wat de beschikbaarheid van huisvesting voor expats in 2027 kan beïnvloeden.
Bron: AgenSIR
