Siedem organizacji humanitarnych – w tym Lekarze bez Granic, Lekarze Świata oraz Caritas International – opublikowało 23 kwietnia wspólny raport, w którym oskarżają Belgię o systematyczne odmawianie schronienia, jedzenia i opieki medycznej osobom ubiegającym się o azyl. Według tych organizacji, w drugiej połowie 2025 roku odmówiono zakwaterowania 62% samotnych mężczyzn oraz 75% rodzin, a tendencje te utrzymują się także w 2026 roku, mimo licznych orzeczeń sądowych nakazujących państwu zwiększenie zdolności przyjęć. NGO wskazują na zmniejszenie liczby miejsc w ośrodkach Fedasil – z około 34 500 do 30 000 w ciągu roku – oraz na cięcia finansowe, które zmusiły Humanitarny Hub w Brukseli do ograniczenia liczby konsultacji medycznych o połowę. Organizacje zarzucają rządowi poleganie na namiotach awaryjnych i nieformalnych sieciach wolontariuszy zamiast rozbudowy strukturalnej infrastruktury. Raport podkreśla ryzyko reputacyjne i prawne dla pracodawców zatrudniających uchodźców w ramach belgijskich programów integracji na rynku pracy. Bez stabilnego mieszkania i opieki zdrowotnej wielu uprawnionych kandydatów nie może uzyskać meldunku, konta bankowego ani numeru ubezpieczenia społecznego, co blokuje wydanie pozwolenia na pracę i dostęp do listy płac. Firmy uczestniczące w programach takich jak Talent Beyond Borders mogą być zmuszone do zapewnienia tymczasowego zakwaterowania lub współpracy z NGO, dopóki standardy przyjęć się nie poprawią. Politycznie krytyka ta zwiększa presję na minister ds. migracji Anneleen Van Bossuyt, która już jest poddawana kontroli parlamentarnej w związku z innymi reformami azylowymi. Obserwatorzy zwracają uwagę, że Belgia obejmie przewodnictwo w Radzie UE w styczniu 2027 roku, co sprawia, że przestrzeganie unijnych standardów azylowych staje się priorytetem dyplomatycznym. Organizacje humanitarne rekomendują wprowadzenie krajowego mechanizmu redystrybucji oraz funduszy awaryjnych na ponowne otwarcie zamkniętych ośrodków Fedasil. Apelują także o natychmiastowy moratorium na ustawę z sierpnia 2025 roku, która zakończyła przyjmowanie osób objętych ochroną w innym państwie UE, argumentując, że narusza ona zobowiązania międzynarodowe.
Źródło: The Brussels Times
