De Ierse Health Information and Quality Authority (HIQA) publiceerde op 5 november 2025 acht inspectierapporten over permanente centra van de International Protection Accommodation Service (IPAS) in Cork, Kerry, Clare, Galway, Waterford en Sligo. Terwijl één locatie – Milligan Court in Sligo – aan alle nationale normen voldeed, bleken de andere zeven niet te voldoen op punten variërend van basisvoorzieningen en bescherming tot bestuur en noodplanning.
Inspecteurs troffen krappe, rommelige slaapkamers aan die niet voldeden aan de ruimte-eisen van de Housing Act 1966, waarbij sommige kinderen ouder dan tien gedwongen werden om gemengde slaapkamers te delen met ouders of broers en zussen. Twee centra misten adequate brandveiligheidsmaatregelen, waardoor HIQA dringende herstelplannen eiste. Ook werden tekortkomingen vastgesteld in het identificeren en ondersteunen van bewoners met speciale medische of psychosociale behoeften, evenals in de noodvoorbereiding – een kritiek punt gezien de voortdurende druk op de opvangcapaciteit in Ierland.
![HIQA-inspecties onthullen brandveiligheidsproblemen en overbevolking in zeven Ierse asielzoekerscentra]()
HIQA prees goede initiatieven zoals huiswerkclubs, lokale gezondheidsverbindingen en de inzet van personeel om bewoners te koppelen aan lokale diensten, maar waarschuwde dat structurele tekortkomingen de integratie en het welzijn van bewoners kunnen ondermijnen. Zorgaanbieders moeten nu tijdgebonden nalevingsplannen indienen; HIQA kan de zaak escaleren naar het Ministerie van Justitie als de normen niet worden gehaald.
Voor bedrijven die afhankelijk zijn van internationaal talent, benadrukken de bevindingen reputatierisico’s binnen het Ierse opvangsysteem en kunnen ze invloed hebben op het beleid rond bedrijfsverplaatsingen. Werkgevers die personeel verplaatsen via de Trusted Partner- of Intra-Company Transfer-regelingen, dienen te controleren of de huisvesting voor gezinsleden voldoet aan de HIQA-normen en mogelijke verhuiskosten mee te nemen in hun budgetten.
Inspecteurs troffen krappe, rommelige slaapkamers aan die niet voldeden aan de ruimte-eisen van de Housing Act 1966, waarbij sommige kinderen ouder dan tien gedwongen werden om gemengde slaapkamers te delen met ouders of broers en zussen. Twee centra misten adequate brandveiligheidsmaatregelen, waardoor HIQA dringende herstelplannen eiste. Ook werden tekortkomingen vastgesteld in het identificeren en ondersteunen van bewoners met speciale medische of psychosociale behoeften, evenals in de noodvoorbereiding – een kritiek punt gezien de voortdurende druk op de opvangcapaciteit in Ierland.
HIQA prees goede initiatieven zoals huiswerkclubs, lokale gezondheidsverbindingen en de inzet van personeel om bewoners te koppelen aan lokale diensten, maar waarschuwde dat structurele tekortkomingen de integratie en het welzijn van bewoners kunnen ondermijnen. Zorgaanbieders moeten nu tijdgebonden nalevingsplannen indienen; HIQA kan de zaak escaleren naar het Ministerie van Justitie als de normen niet worden gehaald.
Voor bedrijven die afhankelijk zijn van internationaal talent, benadrukken de bevindingen reputatierisico’s binnen het Ierse opvangsysteem en kunnen ze invloed hebben op het beleid rond bedrijfsverplaatsingen. Werkgevers die personeel verplaatsen via de Trusted Partner- of Intra-Company Transfer-regelingen, dienen te controleren of de huisvesting voor gezinsleden voldoet aan de HIQA-normen en mogelijke verhuiskosten mee te nemen in hun budgetten.
