Italië staat steden toe toeristenbelasting te besteden aan cameratoezicht en druktebeheer

De Italiaanse minister van Toerisme Daniela Santanchè en minister van Binnenlandse Zaken Matteo Piantedosi hebben een ontwerpbesluit aangekondigd waarmee gemeenten een deel van hun ‘tassa di soggiorno’ (toeristenbelasting per overnachting) kunnen inzetten voor projecten op het gebied van openbare veiligheid, zoals camerabewaking, slimme druktesensoren en extra politie-inzet tijdens het hoogseizoen. Het plan werd op 24 januari gepresenteerd tijdens het International Tourism Forum in Milaan.

Volgens de huidige wet moet de belasting, die wordt geheven bovenop hotelrekeningen en kortetermijnverhuur, worden herinvesteerd in toerismepromotie of infrastructuur. De nieuwe maatregel breidt dit uit, zodat populaire bestemmingen zoals Venetië en de Amalfikust surveillancecamera’s, kentekenplaatherkenning en tijdelijke commandocentra kunnen financieren om grote bezoekersstromen tijdens evenementen zoals de Olympische Winterspelen 2026 of het Heilig Jaar in Rome te beheersen.



Voor managers van zakenreizen is het voorstel om twee redenen belangrijk. Ten eerste zorgen veiligere stadscentra en vervoersknooppunten voor minder risico’s bij de zorgplicht richting frequente reizigers en expats. Ten tweede kunnen hogere nalevingskosten door hotels worden doorberekend, wat de accommodatiebudgetten voor vergaderingen en incentive-reizen kan verhogen.

Het besluit wordt begin februari verwacht bij de Ministerraad en kan, na goedkeuring, nog voor de paasvakantie van kracht worden. Gemeenten moeten jaarlijks een veiligheidsplan publiceren waarin staat welk deel van de belasting—momenteel €1 tot €10 per persoon per nacht—wordt ingezet en met welke meetpunten de effectiviteit wordt beoordeeld.

Brancheorganisaties zoals Federalberghi steunen het initiatief, maar dringen er bij de overheid op aan om administratieve kosten te beperken, zodat hoteliers niet worden belast met extra rapportageverplichtingen. Voorstanders van burgerrechten roepen op tot strenge waarborgen voor gegevensbescherming, omdat veel gemeenten geen speciale privacyfunctionarissen hebben.