In een baanbrekende uitspraak van 22 januari 2026 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) geoordeeld dat de Italiaanse regels voor de aanvulling van arbeidsongeschiktheidspensioenen onrechtmatig discrimineren tegen werknemers die een deel van hun loopbaan in het buitenland hebben doorgebracht.
Volgens de betwiste bepaling moesten Italianen die sociale zekerheidsbijdragen in een ander land hadden betaald, aantonen dat zij minstens 10 jaar aan bijdragen **in Italië** hadden betaald om in aanmerking te komen voor de minimum-pensioenaanvulling. Binnenlandse werknemers konden daarentegen met minder jaren aan Italiaanse bijdragen hetzelfde voordeel behalen.
![EU-Hof vernietigt Italiaanse regel die grensoverschrijdende carrières bestrafte]()
Het HvJ-EU stelde vast dat deze regel in strijd is met Verordening 883/2004 inzake de coördinatie van sociale zekerheidsstelsels, die lidstaten verplicht om verzekeringsperiodes die in andere EU-/EER-landen (en Zwitserland) zijn voltooid, te behandelen alsof ze in eigen land zijn vervuld. Het Hof oordeelde dat de hogere drempel in Italië de vrije arbeidsmobiliteit belemmerde en een onrechtvaardige hindernis vormde voor intra-EU arbeidsverplaatsingen.
Voor wereldwijd mobiele professionals en Italiaanse multinationals betekent deze uitspraak het wegvallen van een lang bestaande ongelijkheid in het Italiaanse sociale zekerheidsstelsel. Werkgevers kunnen hun medewerkers die grensoverschrijdend worden uitgezonden nu geruststellen dat buitenlandse bijdragejaren volledig meetellen voor de Italiaanse arbeidsongeschiktheidspensioenen, waardoor een belangrijke belemmering voor uitzendingen naar het buitenland verdwijnt. INPS (het Italiaanse socialezekerheidsinstituut) moet lopende zaken herberekenen en haar interne richtlijnen aanpassen; HR-teams doen er goed aan pensioenramingen die onder de oude regel zijn opgesteld, te herzien.
In de praktijk benadrukt de uitspraak het belang van nauwkeurige registratie van bijdragen over verschillende jurisdicties heen en kan het Italië ertoe aanzetten andere uitkeringsregelingen die nog steeds “alleen binnenlandse” dienst vereisen, te herzien. Bedrijven wordt aangeraden om uitzendingsovereenkomsten, shadow-payrollprocessen en pensioenplanningsinstrumenten bij te werken om te voldoen aan het nieuwe regelgevingskader.
Volgens de betwiste bepaling moesten Italianen die sociale zekerheidsbijdragen in een ander land hadden betaald, aantonen dat zij minstens 10 jaar aan bijdragen **in Italië** hadden betaald om in aanmerking te komen voor de minimum-pensioenaanvulling. Binnenlandse werknemers konden daarentegen met minder jaren aan Italiaanse bijdragen hetzelfde voordeel behalen.
Het HvJ-EU stelde vast dat deze regel in strijd is met Verordening 883/2004 inzake de coördinatie van sociale zekerheidsstelsels, die lidstaten verplicht om verzekeringsperiodes die in andere EU-/EER-landen (en Zwitserland) zijn voltooid, te behandelen alsof ze in eigen land zijn vervuld. Het Hof oordeelde dat de hogere drempel in Italië de vrije arbeidsmobiliteit belemmerde en een onrechtvaardige hindernis vormde voor intra-EU arbeidsverplaatsingen.
Voor wereldwijd mobiele professionals en Italiaanse multinationals betekent deze uitspraak het wegvallen van een lang bestaande ongelijkheid in het Italiaanse sociale zekerheidsstelsel. Werkgevers kunnen hun medewerkers die grensoverschrijdend worden uitgezonden nu geruststellen dat buitenlandse bijdragejaren volledig meetellen voor de Italiaanse arbeidsongeschiktheidspensioenen, waardoor een belangrijke belemmering voor uitzendingen naar het buitenland verdwijnt. INPS (het Italiaanse socialezekerheidsinstituut) moet lopende zaken herberekenen en haar interne richtlijnen aanpassen; HR-teams doen er goed aan pensioenramingen die onder de oude regel zijn opgesteld, te herzien.
In de praktijk benadrukt de uitspraak het belang van nauwkeurige registratie van bijdragen over verschillende jurisdicties heen en kan het Italië ertoe aanzetten andere uitkeringsregelingen die nog steeds “alleen binnenlandse” dienst vereisen, te herzien. Bedrijven wordt aangeraden om uitzendingsovereenkomsten, shadow-payrollprocessen en pensioenplanningsinstrumenten bij te werken om te voldoen aan het nieuwe regelgevingskader.
Bron: Courthouse News Service
