Macron ontkent ‘visumquotum’ voor Algerijnen na kritiek op uitspraken ambassadeur

President Emmanuel Macron greep op 22 juli snel in om een opkomende politieke rel over het Franse visumbeleid richting Algerije de kop in te drukken. Tijdens een toespraak tot ministers benadrukte de president dat Frankrijk “geen numeriek doel heeft gesteld en geen versoepeling toont” in het aantal Schengenvisa dat aan Algerijnse staatsburgers wordt uitgegeven. Hiermee corrigeerde hij eerdere uitspraken van de Franse ambassadeur in Algiers, Stéphane Romatet, die een aantal van 250.000 visa per jaar noemde. De schatting van de ambassadeur leidde tot felle kritiek van oppositiepartijen, die de regering beschuldigden de controles te versoepelen terwijl de onregelmatige overtochten van het Kanaal opnieuw de krantenkoppen halen. De Algerijnse pers zag de opmerkingen juist als een teken van ontspanning in de betrekkingen, nadat Parijs het aantal visa in 2022 had gehalveerd vanwege een diplomatiek conflict over de terugkeer van migranten.

Macron’s verduidelijking bevestigt de officiële Franse lijn: visumtoekenningen worden per geval beoordeeld, op basis van veiligheidscontroles en de banden van de aanvragers met Frankrijk. Geen enkel land – ook Algerije niet – heeft recht op quota, benadrukt het Élysée. Bronnen binnen het ministerie van Binnenlandse Zaken melden dat het afwijzingspercentage voor kortverblijfsvisa voor Algerijnen sinds 2025 boven de 40% ligt, ruim boven het wereldwijde gemiddelde.



Voor Franse multinationals en Algerijnse bedrijven die grensoverschrijdende projecten uitvoeren, onderstreept deze episode het belang van zorgvuldig communiceren over mobiliteit. Hoewel de dagelijkse verwerking bij TLScontact-centra ongewijzigd bleef, melden verschillende bedrijven dat Algerijnse klanten hun zakenreizen in juli al hebben uitgesteld uit angst voor een beleidswijziging. Immigratieadviseurs verwachten nu een tijdelijke piek in de vraag naar langverblijfsvisa voor werk, omdat reizigers op zoek zijn naar meer voorspelbare opties.

Op de lange termijn benadrukt dit incident de politieke gevoeligheid van mobiliteitsstromen uit Noord-Afrika in het Franse binnenlands debat. Bedrijven die personeel tussen beide landen verplaatsen, moeten zich voorbereiden op periodieke spanningen – ongeacht of het officiële beleid daadwerkelijk verandert.