Italië werd op vrijdag 30 oktober 2026 wakker met piketlijnen en protestmarsen van Triëst tot Palermo. De 24-uurs algemene staking werd uitgeroepen door de basisvakbond Unione Sindacale di Base (USB) samen met ADL Cobas, CLAP, SIAL Cobas en andere vakbondsorganisaties. Hun eisen variëren van automatische loonindexering (de lang afgeschaft “scala mobile”) tot prijsplafonds voor basisproducten en een forse verlaging van de defensie-uitgaven. Studenten, anti-oorlogsactivisten en woningstrijders sloten zich aan bij de stakingen, waardoor stadscentra verzamelpunten werden en veel overheidskantoren, scholen en fabrieken moesten sluiten of met minimale bezetting draaiden. Hoewel Italië dit jaar al tientallen sectorale stakingen kende, was de staking van vrijdag uitzonderlijk vanwege de breedte: de publieke sector, gezondheidszorg, onderwijs, logistiek, havens en delen van de industrie werden allemaal getroffen. USB noemde de actie “een reactie op de sociale noodsituatie” en verwees naar cijfers waaruit blijkt dat de reële lonen sinds 2021 met 9,4 procent zijn gedaald, terwijl 5,4 miljoen inwoners nu in absolute armoede leven. De vakbonden bekritiseerden ook het besluit van de regering-Meloni om het defensiebudget voor 2027 met nog eens 2 miljard euro te verhogen, en stelden dat dat geld beter naar sociale woningbouw en energietoeslagen kan gaan. Rome zag de grootste mars, met naar schatting 25.000 demonstranten die samenkwamen op Piazza dei Cinquecento bij station Termini, waarna ze richting het Ministerie van Economie trokken. In Milaan blokkeerden betogers de Via Venezia Giulia nabij Porta Garibaldi, terwijl kleinere demonstraties het ochtendverkeer in Turijn, Bologna, Florence en Napels verstoorden. De politie meldde enkele geïsoleerde schermutselingen, maar geen ernstige incidenten. Werkgeversorganisatie Confindustria waarschuwde dat de staking de economie “tientallen miljoenen euro’s” aan productie kan kosten en riep de regering op om de gesprekken over het minimumloon en belastingverlagingen voor bedrijven die getroffen zijn door energie-inflatie te hervatten. Voor managers van internationale mobiliteit ligt de directe zorg meer op operationeel dan politiek vlak. Payroll-teams moesten bevestigen welke werknemers terecht het werk neerlegden; HR werd eraan herinnerd dat de Italiaanse zelfcertificeringsregels vereisen dat werknemers binnen 48 uur hun stakingdeelname melden. Internationale medewerkers ondervonden vertragingen bij afspraken in het gemeentehuis, immigratiekantoor Questura en belastingkantoren, wat mogelijk de verlenging van verblijfsvergunningen en registratie van belastingnummers vertraagt. Multinationals met strakke projectdeadlines kregen het advies om thuiswerkopties te activeren en reizigers te informeren over mogelijke protesthotspots rond grote stations en luchthavens. De vakbonden kondigden al verdere mobilisatie aan voor 20 november als de begrotingswet voor 2027 ongewijzigd wordt aangenomen. Bedrijven met grote Italiaanse personeelsbestanden – of afhankelijk van Italiaanse havens in hun toeleveringsketen – doen er goed aan zich voor te bereiden op aanhoudende verstoringen tot het einde van het jaar en hun continuïteitsplannen hierop aan te passen.
Bron: Euronews
