UE zawiesza bezwizowy ruch dla gruzińskich dyplomatów po kontrowersyjnych reformach

Ogłoszona 6 marca w Brukseli decyzja UE o zawieszeniu bezwizowego dostępu dla posiadaczy gruzińskich paszportów dyplomatycznych i służbowych to pierwszy przypadek, gdy Unia częściowo wstrzymuje przywileje w ramach swojego postradzieckiego programu liberalizacji wizowej. Szefowa polityki zagranicznej Kaja Kallas określiła ten krok jako „proporcjonalną reakcję na regresję demokratyczną i zastraszanie opozycji”. Zawieszenie zacznie obowiązywać od 16 marca 2026 roku i będzie poddawane przeglądowi co sześć miesięcy. Choć dotyczy mniej niż 7 tys. paszportów, wysyła wyraźny sygnał o warunkach dostępu do strefy Schengen. Z punktu widzenia mobilności, belgijskie firmy, które regularnie goszczą gruzińskich urzędników – np. w ramach projektów finansowanych przez UE czy wymiany w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego – będą musiały uwzględnić dodatkowy czas i koszty związane z uzyskaniem wiz Schengen typu C. Działy HR muszą też sprawdzić, czy osoby towarzyszące na paszportach służbowych podlegają zawieszeniu. Belgijski minister spraw zagranicznych Maxime Prévot przyjął decyzję z aprobatą, nazywając ją „dowodem na to, że wartości i wizy idą w parze”. Prawnicy zajmujący się migracją zwracają jednak uwagę, że odwet ze strony Tbilisi nie jest wykluczony: Gruzja może ponownie wprowadzić wymóg e-wiz dla ekspertów UE lub opóźniać zatwierdzanie pozwoleń na pracę, co zakłóci przyjazdy służbowe. Dla globalnie mobilnych pracowników kluczowe jest planowanie. Załogi lotnicze przelatujące przez Brukselę na krótkie zmiany oraz menedżerowie projektów uczestniczący w warsztatach sponsorowanych przez UE muszą niezwłocznie umawiać wizyty w konsulacie belgijskim w Tbilisi; czas oczekiwania już przekracza 20 dni. Firmy powinny także aktualizować listy zapraszające, podkreślając „niezbędny” charakter podróży, co belgijscy konsulowie biorą pod uwagę przy wydawaniu wiz o ograniczonym terytorium, gdy miejsca w Schengen się wyczerpią. W dłuższej perspektywie sprawa ta pokazuje rosnącą gotowość UE do wykorzystywania przywilejów mobilności jako narzędzia politycznego – trend, który zespoły zajmujące się polityką mobilności muszą uwzględniać w analizach ryzyka przy prognozowaniu przepływów talentów z rynków o podwyższonym ryzyku politycznym.