EU schort visumvrij reizen voor Georgische diplomaten op na omstreden hervormingen

Op 6 maart in Brussel aangekondigd, markeert de beslissing van de EU om het visumvrije toegang voor Georgische houders van diplomatieke en dienstpaspoorten op te schorten, de eerste keer dat de Unie gedeeltelijk de stekker eruit trekt voor een land binnen haar post-Sovjet visumliberalisatieschema. Buitenlandchef Kaja Kallas noemde deze stap “een proportionele reactie op democratische achteruitgang en intimidatie van oppositiestemmen.” De opschorting gaat in op 16 maart 2026 en wordt elke zes maanden herzien. Hoewel de maatregel minder dan 7.000 paspoorten treft, geeft het een krachtig signaal af over de voorwaarden die nu verbonden zijn aan toegang tot het Schengengebied.

Wat mobiliteit betreft, zullen Belgische bedrijven die regelmatig Georgische functionarissen ontvangen – bijvoorbeeld voor door de EU gefinancierde projecten of uitwisselingen op het gebied van luchtvaartveiligheid – nu extra tijd en kosten moeten inplannen voor de verwerking van Type-C Schengenvisa. HR-teams moeten ook controleren of gezinsleden die reizen met dienstpaspoorten onder de opschorting vallen. De Belgische minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Prévot, verwelkomde de beslissing en noemde het “bewijs dat waarden en visa hand in hand gaan.” Migratieadvocaten wijzen er echter op dat vergelding vanuit Tbilisi niet uitgesloten is: Georgië zou e-visumvereisten kunnen herinvoeren voor EU-technische experts of werkvergunningen kunnen vertragen, wat opdrachten in België kan verstoren.



Voor wereldwijd mobiele medewerkers is de belangrijkste les: goed plannen. Luchtvaartpersoneel dat via Brussel korte rotaties maakt en projectmanagers die EU-gesponsorde workshops bijwonen, moeten onmiddellijk afspraken maken bij het Belgische consulaat in Tbilisi; de wachttijden lopen nu al op tot meer dan 20 dagen. Bedrijven doen er ook goed aan uitnodigingsbrieven te actualiseren en de ‘essentiële’ aard van de reis te benadrukken, een factor die Belgische consulaire ambtenaren meewegen bij het uitgeven van visums met beperkte territoriale geldigheid als de Schengenquota op zijn.

Op de lange termijn onderstreept deze zaak de groeiende bereidheid van de EU om mobiliteitsvoordelen als drukmiddel in te zetten – een trend die mobiliteitsteams in hun risicomodellen moeten verwerken bij het plannen van talentstromen uit politiek gevoelige regio’s.