Iran potępia Australię za przyznanie wiz humanitarnych piłkarkom, które protestowały podczas hymnu

Decyzja Australii o przyznaniu wiz humanitarnych siedmiu członkiniom irańskiej kobiecej reprezentacji piłkarskiej stała się kolejnym punktem zapalnym w dyplomatycznych napięciach związanych z rozszerzającą się wojną w Iranie. W wywiadzie wyemitowanym w czwartkowy wieczór 20 marca w programie informacyjnym ABC 7.30, rzecznik irańskiego ministerstwa spraw zagranicznych Esmaeil Baghaei oskarżył Canberrę o „wymuszanie” na zawodniczkach ubiegania się o azyl i ostrzegł, że australijskie siły wojskowe stacjonujące w Zatoce Perskiej są teraz uważane za „legalne cele”.

Komentarze te pojawiły się zaledwie kilka godzin po tym, jak SBS News potwierdziło, że pięć piłkarek przyjęło ofertę Australii dotyczącą wiz ochronnych, obawiając się o swoje bezpieczeństwo po odmowie odśpiewania irańskiego hymnu narodowego podczas fazy grupowej AFC Women’s Asian Cup w Brisbane. Dwie koleżanki z drużyny wycofały później swoje wnioski i wróciły do Teheranu, ale pozostałe pięć zawodniczek przebywa obecnie w ośrodku dla uchodźców w Sydney, gdzie rozpatrywane są ich wnioski.

Minister spraw wewnętrznych Tony Burke poinformował dziennikarzy, że kobiety zostały przesłuchane indywidualnie po przybyciu, aby upewnić się, że nie są pod presją i żadna z nich nie jest powiązana z irańską Islamską Gwardią Rewolucyjną. Ta sytuacja pokazuje, jak sport może zderzać się z geopolityką w kontekście globalnej mobilności. Zgodnie z australijską ustawą o migracji, minister może przyznać przyspieszoną wizę humanitarną podklasy 202 Global Humanitarian osobom, które doświadczają „uzasadnionego strachu przed prześladowaniem” i znajdują się już na terytorium kraju. Prawnicy imigracyjni podkreślają, że korzystanie z tej ścieżki dla znanych sportowców jest rzadkie, ale legalne, na wzór specjalnego programu przyjęć dla afgańskich sportsmenek w 2021 roku.



Dla pracodawców i menedżerów ds. mobilności przypadek ten przypomina, że ochrona humanitarna może zastąpić standardowe testy rynku pracy i zasady sponsoringu, umożliwiając natychmiastowe prawo do pracy po przejściu kontroli bezpieczeństwa. Ostra reakcja Baghaeiego podkreśla także rosnące zagrożenia dla australijskiego personelu i podróżujących biznesowo na Bliskim Wschodzie. 10 marca rząd Albanezego wysłał samolot rozpoznawczy E-7A Wedgetail oraz 85 żołnierzy ADF do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, aby wzmocnić obronę powietrzną baz sojuszniczych. Teheran ostrzega, że te zasoby mogą stać się celem odwetowym za to, co nazywa „sojuszem Australii z agresorami”.

Działy podróży korporacyjnych już odnotowały wzrost alertów dotyczących obowiązków opieki nad pracownikami przylatującymi i odlatującymi przez Dubaj i Doha. Z politycznego punktu widzenia wizy wywołały podziały w kraju. Partia Zielonych przyjęła tę decyzję jako „skromny, ale ważny gest humanitarny”, podczas gdy poseł opozycji James Paterson ostrzegł, że może to uczynić z Australii „polityczną piłkę propagandową”. Sondaż Resolve opublikowany w czwartek pokazuje, że 61% Australijczyków chce, aby kraj pozostał poza konfliktem, ale 35% popiera udzielanie schronienia zagrożonym irańskim dysydentkom.

Praktyczne wskazówki dla specjalistów ds. mobilności: upewnijcie się, że pracownicy podróżujący na irańskich paszportach mają ważne wizy australijskie i nie są objęci sankcjami ONZ ani autonomicznymi sankcjami Australii; przejrzyjcie klauzule dotyczące reagowania kryzysowego w globalnych politykach delegacji, aby zapewnić możliwość szybkiej ewakuacji w razie pogorszenia sytuacji bezpieczeństwa; oraz monitorujcie dalsze rozszerzanie australijskiego programu humanitarnego, który może stworzyć niszowe kanały rekrutacji wykwalifikowanych uchodźców w sektorach z poważnymi brakami, takich jak opieka zdrowotna i IT.