EU-ministers keuren lijst van ‘veilige landen’ voor asiel goed; Berlijn bereidt zich voor op snelle invoering

Op 8 december kwamen de EU-ministers van Binnenlandse Zaken in Brussel bijeen, onder leiding van Alexander Dobrindt uit Duitsland, dat momenteel de roulerende voorzittershamer hanteert. Ze namen hun definitieve onderhandelingspositie aan over twee kernonderdelen van het Pact over Migratie en Asiel. De eerste verordening introduceert een gestandaardiseerde screeningsprocedure en stelt lidstaten in staat om aanvragers te weigeren die bescherming kunnen krijgen in een aangewezen ‘veilig’ derde land. De tweede verordening harmoniseert de terugkeerregels, waardoor detentie tot 18 maanden mogelijk wordt voor migranten die vrijwillige vertrekbevelen negeren, en worden EU-gefinancierde “terugkeerhubs” buiten de EU opgezet.

Voor Duitsland sluit deze overeenkomst naadloos aan bij de binnenlandse wetgeving die hetzelfde weekend in de Bondsdag werd goedgekeurd. Ambtenaren lieten weten dat Berlijn van plan is om de EU-lijst van veilige landen “binnen enkele weken” om te zetten, gebruikmakend van de nieuwe bevoegdheden van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Dit zorgt ervoor dat de nationale praktijk in lijn komt met de EU-standaarden en voorkomt toekomstige inbreukprocedures.



Duitse werkgeversorganisaties steunen de hervormingen grotendeels, met het argument dat voorspelbare procedures de achterstanden in asielzaken zullen verkorten en administratieve capaciteit vrijmaken voor de verwerking van werkvisa. Mensenrechtenorganisaties veroordelen het pakket echter als het afschuiven van beschermingsverplichtingen en het normaliseren van langdurige detentie.

De triloogonderhandelingen met het Europees Parlement starten op 15 december. Als er voor het einde van het jaar een akkoord wordt bereikt, kunnen de verordeningen vanaf medio 2026 van kracht worden – een strak tijdschema dat HR-teams dwingt zowel Brussel als Berlijn nauwlettend te volgen voor uitvoeringsbesluiten en om risicobeoordelingen voor mobiliteit bij te werken, vooral voor medewerkers die uit nieuw aangewezen ‘veilige’ landen komen.