Een onthullend onderzoek, gepubliceerd op 19 februari 2026 door Small Stream Media, stelt dat de Belgische autoriteiten systematisch gerechtelijke bevelen negeren om opvang te bieden aan asielzoekers, waardoor de Dublin-verordening van de EU wordt ondermijnd. Sinds 2021 slapen duizenden alleenstaande mannen op straat in Brussel, ondanks dat zij voorlopige voorzieningen hebben gewonnen die hen een bed garanderen, aldus het rapport.
Journaliste Noortje Smeltink beschrijft hoe het Federaal Agentschap voor de Opvang van Asielzoekers (Fedasil) aanvragers maandenlang zonder onderdak laat, wat buurlanden zoals Nederland ertoe heeft gebracht om terugplaatsingen naar België te weigeren. In juli 2025 oordeelde de Nederlandse Raad van State dat de systematische opvangtekorten een reden zijn om Dublin-terugkeer op te schorten – een ongekende afkeuring van een EU-hoofdstad die het asielagentschap van de Unie huisvest.
![Onderzoek stelt dat België de Dublinverordening ‘opzettelijk ondermijnt’ te midden van opvangcrisis]()
De onthulling gaat ook in op onbetaalde boetes die oplopen tot meer dan 10 miljoen euro en citeert advocaten die stellen dat de strategie van de overheid is om België onaantrekkelijk te maken voor secundaire migratie. Deze praktijk schendt niet alleen het EU-recht, maar kan ook meer verantwoordelijkheid leggen bij grenslanden zoals Italië en Polen als andere lidstaten dit voorbeeld volgen.
Voor internationale mobiliteitsprogramma’s zijn de gevolgen indirect maar opvallend: reputatierisico’s nemen toe wanneer medewerkers die verhuizen asielzoekers zien slapen in de buurt van EU-instellingen, en de toenemende juridische druk kan de volgende regering (verwacht medio 2027) aanzetten tot ingrijpende maatregelen, variërend van versnelde uitzettingen tot het uitbesteden van opvang aan private partijen.
EU-commissaris voor Justitie Didier Reynders, zelf voormalig Belgisch vicepremier, vertelde journalisten dat hij “ernstig overweegt” om inbreukprocedures te starten. Zo’n stap kan leiden tot dwangsommen en België dwingen de opvangcapaciteit uit te breiden – wat enige verlichting kan bieden, maar ook extra publieke middelen vereist in een tijd van krappe budgetten.
Journaliste Noortje Smeltink beschrijft hoe het Federaal Agentschap voor de Opvang van Asielzoekers (Fedasil) aanvragers maandenlang zonder onderdak laat, wat buurlanden zoals Nederland ertoe heeft gebracht om terugplaatsingen naar België te weigeren. In juli 2025 oordeelde de Nederlandse Raad van State dat de systematische opvangtekorten een reden zijn om Dublin-terugkeer op te schorten – een ongekende afkeuring van een EU-hoofdstad die het asielagentschap van de Unie huisvest.
De onthulling gaat ook in op onbetaalde boetes die oplopen tot meer dan 10 miljoen euro en citeert advocaten die stellen dat de strategie van de overheid is om België onaantrekkelijk te maken voor secundaire migratie. Deze praktijk schendt niet alleen het EU-recht, maar kan ook meer verantwoordelijkheid leggen bij grenslanden zoals Italië en Polen als andere lidstaten dit voorbeeld volgen.
Voor internationale mobiliteitsprogramma’s zijn de gevolgen indirect maar opvallend: reputatierisico’s nemen toe wanneer medewerkers die verhuizen asielzoekers zien slapen in de buurt van EU-instellingen, en de toenemende juridische druk kan de volgende regering (verwacht medio 2027) aanzetten tot ingrijpende maatregelen, variërend van versnelde uitzettingen tot het uitbesteden van opvang aan private partijen.
EU-commissaris voor Justitie Didier Reynders, zelf voormalig Belgisch vicepremier, vertelde journalisten dat hij “ernstig overweegt” om inbreukprocedures te starten. Zo’n stap kan leiden tot dwangsommen en België dwingen de opvangcapaciteit uit te breiden – wat enige verlichting kan bieden, maar ook extra publieke middelen vereist in een tijd van krappe budgetten.
Bron: Small Stream Media
