De Belgische premier Bart De Wever maakte op 16 september in het parlement bekend dat het land minderjarigen onder de 18 jaar zal uitsluiten van toekomstige ‘return hubs’ – offshore centra waar afgewezen asielzoekers zouden wachten op uitzetting. Deze verduidelijking komt terwijl vijf EU-lidstaten, waaronder België, zich haasten om overeenkomsten te sluiten met derde landen om deze kampen te huisvesten onder het nieuwe EU-pact over migratie en asiel.
Return hubs zijn bedoeld om uitzettingen te versnellen en ongegronde asielaanvragen tegen te gaan, maar ze kregen kritiek van kinderrechtenorganisaties en verschillende partijen binnen de Belgische zevenpartijencoalitie. De Wever erkende die zorgen en zei: “Er is spanning, en we zijn overeengekomen dat we dat niet zullen doen. We willen hubs, maar niet voor minderjarigen.”
Deze toezegging voorkomt effectief een dreigende coalitiecrisis en stelt België in staat om aan tafel te blijven met Italië, Griekenland, Denemarken en Oostenrijk, de andere voorstanders van het concept. Voor teams die zich bezighouden met internationale mobiliteit biedt deze aankondiging duidelijkheid over gezinshereniging, een onderwerp dat vaak voor complicaties zorgt bij langdurige opdrachten.
![België sluit uit dat onbeggeleide minderjarigen naar EU-terugkeercentra worden gestuurd]()
Als de hubs in 2027 operationeel worden, kunnen volwassen asielzoekers met een afgewezen aanvraag worden overgebracht, maar minderjarigen blijven binnen het Belgische opvangnetwerk. Dit onderscheid is belangrijk voor multinationals die humanitaire verblijfsvergunningen of gezinsleden van sleutelmedewerkers sponsoren; afhankelijke kinderen onder de 18 hoeven niet offshore te worden geplaatst.
De beslissing geeft ook aan dat België hogere beschermingsnormen zal handhaven dan sommige andere landen, wat mogelijk invloed heeft op de EU-regelgeving die momenteel in trilogen wordt afgerond. Bedrijven die zich bezighouden met relocatie moeten zich voorbereiden op een tweesporenbeleid, waarbij volwassen illegale migranten buiten de EU worden verwerkt, terwijl zaken van kinderen langer kunnen blijven liggen, wat de doorlooptijden voor huisvesting en vertrekformaliteiten verlengt.
Breder gezien benadrukt het debat de politieke gevoeligheid van migratie in België, met het oog op de regionale verkiezingen komende lente. Werkgevers kunnen verdere beleidsaanpassingen verwachten – bijvoorbeeld snellere intrekkingen van werkvergunningen voor afgewezen volwassen asielzoekers – maar aanzienlijke bescherming voor minderjarigen zal waarschijnlijk in de wet verankerd blijven.
Return hubs zijn bedoeld om uitzettingen te versnellen en ongegronde asielaanvragen tegen te gaan, maar ze kregen kritiek van kinderrechtenorganisaties en verschillende partijen binnen de Belgische zevenpartijencoalitie. De Wever erkende die zorgen en zei: “Er is spanning, en we zijn overeengekomen dat we dat niet zullen doen. We willen hubs, maar niet voor minderjarigen.”
Deze toezegging voorkomt effectief een dreigende coalitiecrisis en stelt België in staat om aan tafel te blijven met Italië, Griekenland, Denemarken en Oostenrijk, de andere voorstanders van het concept. Voor teams die zich bezighouden met internationale mobiliteit biedt deze aankondiging duidelijkheid over gezinshereniging, een onderwerp dat vaak voor complicaties zorgt bij langdurige opdrachten.
Als de hubs in 2027 operationeel worden, kunnen volwassen asielzoekers met een afgewezen aanvraag worden overgebracht, maar minderjarigen blijven binnen het Belgische opvangnetwerk. Dit onderscheid is belangrijk voor multinationals die humanitaire verblijfsvergunningen of gezinsleden van sleutelmedewerkers sponsoren; afhankelijke kinderen onder de 18 hoeven niet offshore te worden geplaatst.
De beslissing geeft ook aan dat België hogere beschermingsnormen zal handhaven dan sommige andere landen, wat mogelijk invloed heeft op de EU-regelgeving die momenteel in trilogen wordt afgerond. Bedrijven die zich bezighouden met relocatie moeten zich voorbereiden op een tweesporenbeleid, waarbij volwassen illegale migranten buiten de EU worden verwerkt, terwijl zaken van kinderen langer kunnen blijven liggen, wat de doorlooptijden voor huisvesting en vertrekformaliteiten verlengt.
Breder gezien benadrukt het debat de politieke gevoeligheid van migratie in België, met het oog op de regionale verkiezingen komende lente. Werkgevers kunnen verdere beleidsaanpassingen verwachten – bijvoorbeeld snellere intrekkingen van werkvergunningen voor afgewezen volwassen asielzoekers – maar aanzienlijke bescherming voor minderjarigen zal waarschijnlijk in de wet verankerd blijven.
Bron: The Brussels Times
