Belgia oferuje partnerom możliwość zamieszkania bez ślubu: wyjaśniamy wizę na podstawie ustawowego konkubinatu

Belgia od dawna wyróżnia się w Europie umożliwiając parom międzynarodowym, które nie są małżeństwem, wspólne życie bez konieczności zawierania ślubu. Artykuł opublikowany przez The Brussels Times 22 maja 2026 roku odsłania szczegóły dotyczące belgijskiej „wizyty na podstawie ustawowego zamieszkania razem” oraz biurokratycznych kroków, które następują po przybyciu zagranicznego partnera na belgijską ziemię. W przeciwieństwie do znanej 90-dniowej wizy narzeczeńskiej w USA, belgijski system pozwala partnerom przyjechać na krótkoterminową wizę typu C (lub, dla większego bezpieczeństwa, długoterminową wizę typu D), zarejestrować się w lokalnej gminie i podpisać prawnie wiążące oświadczenie o wspólnym zamieszkaniu. To uruchamia wydanie pomarańczowej karty (załącznik 19 ter) – tymczasowego pozwolenia na pobyt – podczas gdy władze weryfikują związek, przeprowadzają kontrolę adresu przez policję oraz oceniają dochody i ubezpieczenie zdrowotne. Po zatwierdzeniu dokumentacji, zagraniczny partner otrzymuje pięcioletnią kartę F, z możliwością uzyskania stałej karty F+ po pięciu latach nieprzerwanego pobytu. Aby spełnić warunki, oboje partnerzy muszą mieć zazwyczaj co najmniej 21 lat (18, jeśli mieszkają razem od roku) i udowodnić, że związek jest „stabilny i trwały” – na przykład poprzez wykazanie 12 miesięcy wspólnego zamieszkania, dwóch lat udokumentowanego kontaktu oraz co najmniej 45 dni spędzonych razem lub posiadanie wspólnego dziecka. Finansowo, belgijski sponsor musi zarabiać co najmniej 2408,79 euro netto miesięcznie (110% gwarantowanego minimum), z dodatkiem 10% na każde dziecko na utrzymaniu. Wymagane jest również czyste zaświadczenie o niekaralności oraz ubezpieczenie podróżne zgodne z wymogami strefy Schengen. Dla menedżerów ds. mobilności i zespołów ds. globalnych talentów, ten system stanowi atrakcyjną alternatywę wobec zasad łączenia rodzin opartych na małżeństwie w sąsiednich krajach, takich jak Niemcy czy Holandia, które zwykle wymagają aktu ślubu lub bardziej rygorystycznych dowodów związku. Dział HR powinien jednak ostrzec pracowników przed praktycznymi trudnościami: niespójnymi instrukcjami urzędów gmin, długim oczekiwaniem na ostateczną kartę F (w trakcie którego wyjazd z Belgii jest zabroniony) oraz corocznymi podwyżkami progów dochodowych w styczniu. Firmy pokrywające koszty imigracji powinny uwzględnić w budżecie koszty apostille, tłumaczeń oraz wielokrotnych wizyt w urzędach gmin. Z punktu widzenia polityki, podejście Belgii odzwierciedla szerszy trend w UE, polegający na uznawaniu różnorodnych form rodziny, przy jednoczesnym zaostrzeniu wymogów samowystarczalności ekonomicznej. Doradcy imigracyjni spodziewają się dodatkowych wytycznych jeszcze w tym roku, gdy władze federalne zakończą przegląd kontroli zapobiegających nadużyciom, zwłaszcza w zakresie fikcyjnych związków. Do tego czasu, wiza na podstawie ustawowego zamieszkania razem pozostaje jednym z bardziej elastycznych rozwiązań w Europie dla par, które wolą zaangażowanie bez formalnego ślubu.