Tegelijk met de start van het Migratiepact heeft Zwitserland zijn Verordening over de Interoperabiliteit van Schengen/Dublin Informatiesystemen (IOSDV) in werking gesteld. Politie-, grens- en migratieautoriteiten kunnen nu met één enkele zoekopdracht gegevens raadplegen in het Visuminformatiesysteem (VIS), het In- en Uitreissysteem (EES), ETIAS, het Schengeninformatiesysteem (SIS) en bepaalde INTERPOL-bestanden, dankzij het gemeenschappelijke zoekportaal en de biometrische matching-engine van de EU. Deze stap belooft snellere identiteitsverificatie, vroegtijdige opsporing van meerdere of valse identiteiten en betrouwbaardere veiligheidscontroles voor werkvergunningaanvragen. Vier technische componenten—ESP, CIR, sBMS en MID—worden gefaseerd ingevoerd tot 2028, maar het juridische kader van Zwitserland is nu volledig van kracht. Voor HR- en global-mobility-teams betekent dit direct een mogelijke verkorting van de verwerkingstijden voor nationale visa (D) en Schengen C-visa, omdat autoriteiten niet langer databases achtereenvolgens hoeven te raadplegen. Tegelijkertijd kan de uniforme zoekfunctie ook leiden tot meer waarschuwingen bij inconsistenties (bijvoorbeeld verouderde paspoortnummers), dus werkgevers doen er goed aan de gegevens nauwkeurig te controleren voordat ze worden ingediend. Omdat interoperabiliteit wordt gezien als een Schengen-“ontwikkeling”, moest Zwitserland de EU-regelgeving woordelijk overnemen, wat de verplichting van het land onderstreept om zijn migratie-IT-architectuur synchroon te houden met Brussel, ondanks dat het buiten de Unie blijft.
