Een reeks wijzigingen die in september stilletjes door het Australische parlement werden aangenomen—formeel bekend als de Migration Amendment (2026 Measures No. 1) Act—zijn deze week van kracht geworden. Mobiliteitsspecialisten krijgen nu al telefoontjes van bezorgde studenten, hoogopgeleide werknemers en hun werkgevers. De wet geeft de Minister van Binnenlandse Zaken de discretionaire bevoegdheid om een “arrival-control determination” uit te vaardigen, waarmee tijdelijk de toegang voor bepaalde groepen tijdelijke visumhouders buiten Australië kan worden opgeschort. Het eerste gebruik van deze bevoegdheid—aangekondigd op 25 maart 2026—was gericht op Iraanse staatsburgers met een Visitor (subclass 600) visum, waardoor deze visa voor zes maanden ongeldig werden voor hernieuwde binnenkomst. Die maatregel liep in september af, maar deskundigen waarschuwen dat nieuwe bepalingen op korte termijn kunnen worden uitgevaardigd en op andere groepen kunnen worden toegepast als de autoriteiten dit “in het nationale belang” achten.
De reismarkt tussen India en Australië is extra alert, nadat lokale media de mogelijke impact op studenten en IT-professionals benadrukten, die vaak tussen semesters of klantprojecten naar huis reizen. Advocatenkantoren adviseren bedrijven om een pre-travel check in te voeren voor medewerkers met een tijdelijk visum, waarbij zowel het visumtype als de eventuele nieuwe arrival-control determination wordt gecontroleerd. Reizigers die zich buiten Australië bevinden wanneer zo’n maatregel ingaat, kunnen geweigerd worden bij het instappen of vast komen te zitten in het buitenland totdat een reisvergunning wordt verleend—een proces zonder wettelijke termijn.
![Australië introduceert nieuwe ‘toegangscontrole’-maatregelen, waardoor tijdelijke visumhouders opnieuw in onzekerheid verkeren]()
Voor internationale mobiliteitsteams betekent deze wet een extra laag in de noodplanningen. Beleidsadviseurs raden aan het Federal Register of Legislation te monitoren, meldingen in te stellen op de website van het Department of Home Affairs en flexibele ticket- en verzekeringsvoorwaarden op te nemen in reisbeleid. Universiteiten zijn begonnen internationale studenten te informeren over het belang van het volgen van toekomstige bepalingen en het behouden van een geldige ziektekostenverzekering voor het geval de terugkeer wordt vertraagd.
Hoewel de minister verplicht is de premier en minister van Buitenlandse Zaken te raadplegen voordat een maatregel wordt uitgevaardigd, zeggen critici dat de wet nog steeds ruime bevoegdheden aan de uitvoerende macht geeft. Bedrijfsorganisaties pleiten voor een openbaar toegankelijke risicomatrix—vergelijkbaar met de reisadviezen van DFAT—die per land of visumklasse de kans op dergelijke bepalingen aangeeft, zodat werkgevers en reizigers beter geïnformeerd zijn.
De reismarkt tussen India en Australië is extra alert, nadat lokale media de mogelijke impact op studenten en IT-professionals benadrukten, die vaak tussen semesters of klantprojecten naar huis reizen. Advocatenkantoren adviseren bedrijven om een pre-travel check in te voeren voor medewerkers met een tijdelijk visum, waarbij zowel het visumtype als de eventuele nieuwe arrival-control determination wordt gecontroleerd. Reizigers die zich buiten Australië bevinden wanneer zo’n maatregel ingaat, kunnen geweigerd worden bij het instappen of vast komen te zitten in het buitenland totdat een reisvergunning wordt verleend—een proces zonder wettelijke termijn.
Voor internationale mobiliteitsteams betekent deze wet een extra laag in de noodplanningen. Beleidsadviseurs raden aan het Federal Register of Legislation te monitoren, meldingen in te stellen op de website van het Department of Home Affairs en flexibele ticket- en verzekeringsvoorwaarden op te nemen in reisbeleid. Universiteiten zijn begonnen internationale studenten te informeren over het belang van het volgen van toekomstige bepalingen en het behouden van een geldige ziektekostenverzekering voor het geval de terugkeer wordt vertraagd.
Hoewel de minister verplicht is de premier en minister van Buitenlandse Zaken te raadplegen voordat een maatregel wordt uitgevaardigd, zeggen critici dat de wet nog steeds ruime bevoegdheden aan de uitvoerende macht geeft. Bedrijfsorganisaties pleiten voor een openbaar toegankelijke risicomatrix—vergelijkbaar met de reisadviezen van DFAT—die per land of visumklasse de kans op dergelijke bepalingen aangeeft, zodat werkgevers en reizigers beter geïnformeerd zijn.
Bron: The Economic Times
