Italië publiceert langverwachte richtlijnen voor digitale nomadenvisum

Na twee jaar van wisselende aankondigingen heeft Italië op 2 maart 2026 eindelijk de uitvoeringsrichtlijnen voor het Digital Nomad Visa gepubliceerd. Het decreet—ondertekend door de ministers van Binnenlandse Zaken, Arbeid en Buitenlandse Zaken en gepubliceerd in de Gazzetta Ufficiale—maakt duidelijk wie in aanmerking komt, welke inkomenseisen gelden, hoe de belastingheffing verloopt en welke sociale zekerheidsverplichtingen er zijn voor niet-EU-remote workers die zich tot maximaal één jaar, met mogelijkheid tot verlenging, in Italië willen vestigen.

Belangrijkste punten. Aanvragers moeten een bruto jaarinkomen van minimaal €28.000 aantonen (lager dan de eerder genoemde €30.000), beschikken over een particuliere ziektekostenverzekering die geldig is in Italië en een arbeidscontract bij een buitenlandse werkgever of bewijs van zelfstandige werkzaamheden met klanten buiten Italië kunnen tonen. Gezinsleden mogen onder vereenvoudigde gezinsherenigingsregels meeverhuizen, mits voor elk gezinslid opnieuw aan de inkomenseis wordt voldaan. Cruciaal is dat het decreet bevestigt dat Digital Nomads zijn vrijgesteld van de beruchte “substitute tax”, maar wel gewone IRPEF-belasting betalen over in Italië verdiend inkomen; inkomen uit het buitenland wordt pas belast na 183 dagen fysieke aanwezigheid.



Aanvraagprocedure. Het proces volgt het bekende nulla osta-systeem voor werkvergunningen: (1) online aanvraag via het ‘Sportello Unico’ portaal van het Ministerie van Binnenlandse Zaken; (2) biometrische afspraak bij het Italiaanse consulaat dat bevoegd is voor de woonplaats van de aanvrager; (3) afgifte van een nationaal D-visum; en (4) ophalen van de verblijfsvergunning (permesso di soggiorno) binnen acht dagen na aankomst. De verwerkingstijden zijn maximaal 30 dagen voor de nulla osta en 15 dagen voor het visum—ambitieuze termijnen die door relocatiebureaus worden toegejuicht, uit angst voor vertragingen vlak voor de Paralympische Spelen in Milaan-Cortina.

Context en impact. Zuid-Europese concurrenten als Spanje, Portugal en Griekenland hebben al tienduizenden locatie-onafhankelijke professionals aangetrokken. Critici stelden dat Italië een deel van de wereldwijde digitale nomadenmarkt van €787 miljard misliep. Met een haalbare inkomensgrens en snellere procedures geeft Rome aan dat het wil meedoen. Gemeenten als Palermo, Bari en afgelegen Alpendorpen bereiden stimuleringspakketten voor—goedkopere coworking-ruimtes, gesubsidieerde huur en gratis Italiaanse taallessen—om aanvragers te lokken.

Praktische gevolgen. Werkgevers met “work-from-anywhere” beleid doen er goed aan hun loonadministratie en vaste vestiging (PE) risico’s te herzien wanneer personeel Italië als basis kiest. Personen moeten rekening houden met registratie bij het nationale zorgsysteem na 90 dagen en sociale zekerheidsbijdragen aan INPS als ze langer dan 183 dagen in Italië verblijven. Belastingadviseurs waarschuwen dat het visum op zichzelf geen recht geeft op de gunstige 50 procent belastingkorting voor inkomende werknemers; daarvoor is een aparte aanvraag nodig. Nu de richtlijnen openbaar zijn, starten consulaten vanaf 18 maart 2026 met het accepteren van aanvragen. Immigratieadvocaten verwachten “enkele duizenden” aanvragen in het eerste kwartaal, vooral van remote workers die de Paralympics van 2026 willen combineren met een langer verblijf in Italië.