Włochy publikują długo oczekiwane wytyczne dotyczące wizy dla cyfrowych nomadów

Po dwóch latach niepewnych zapowiedzi, Włochy wreszcie opublikowały wytyczne dotyczące wizy dla cyfrowych nomadów 2 marca 2026 roku. Dekret – podpisany przez ministrów spraw wewnętrznych, pracy i spraw zagranicznych oraz opublikowany w Gazzetta Ufficiale – precyzuje kryteria kwalifikacyjne, wymagany poziom dochodów, zasady opodatkowania oraz obowiązki związane z ubezpieczeniem społecznym dla zdalnych pracowników spoza UE, którzy chcą zamieszkać we Włoszech na okres do jednego roku z możliwością przedłużenia. Najważniejsze punkty. Wnioskodawcy muszą wykazać roczny dochód brutto co najmniej 28 000 euro (niższy próg niż 30 000 euro podawany w wcześniejszych wersjach), posiadać prywatne ubezpieczenie zdrowotne ważne na terenie Włoch oraz przedstawić umowę o pracę z zagranicznym pracodawcą lub dowód prowadzenia działalności na rzecz klientów spoza Włoch. Członkowie rodziny mogą towarzyszyć głównemu wnioskodawcy na uproszczonych zasadach łączenia rodzin, pod warunkiem spełnienia progu dochodowego dla każdego z nich. Kluczowe jest potwierdzenie, że cyfrowi nomadzi będą zwolnieni z kontrowersyjnego „podatku zastępczego”, ale będą podlegać zwykłemu podatkowi IRPEF od dochodów uzyskanych we Włoszech; dochody z zagranicy będą opodatkowane dopiero po 183 dniach fizycznej obecności w kraju. Procedura aplikacyjna. Proces przypomina znany system nulla osta stosowany przy innych pozwoleniach na pracę: (1) złożenie wniosku online przez portal „Sportello Unico” Ministerstwa Spraw Wewnętrznych; (2) osobista wizyta w konsulacie włoskim właściwym dla miejsca zamieszkania w celu pobrania danych biometrycznych; (3) wydanie krajowej wizy D; (4) odbiór pozwolenia na pobyt (permesso di soggiorno) w ciągu ośmiu dni od przyjazdu. Czas rozpatrzenia wniosku wynosi maksymalnie 30 dni dla nulla osta i 15 dni dla wizy – ambitne terminy, które cieszą firmy relokacyjne obawiające się opóźnień przed przyjazdem uczestników Paraolimpiady w Mediolanie i Cortinie. Kontekst i znaczenie. Rywale z południowej Europy – Hiszpania, Portugalia i Grecja – już przyciągnęli dziesiątki tysięcy profesjonalistów pracujących zdalnie. Krytycy twierdzili, że Włochy tracą udział w globalnej gospodarce cyfrowych nomadów wartej 787 miliardów euro. Ustalając realny próg dochodowy i obiecując szybszą obsługę, Rzym pokazuje, że chce konkurować. Takie miasta jak Palermo, Bari oraz odległe alpejskie wioski przygotowują pakiety zachęt – tańsze przestrzenie coworkingowe, subsydiowany czynsz i darmowe lekcje włoskiego – by przyciągnąć wnioskodawców. Praktyczne konsekwencje. Pracodawcy oferujący politykę „pracy z dowolnego miejsca” powinni przeanalizować kwestie płacowe i ryzyko powstania stałego zakładu (PE), gdy pracownicy wybiorą Włochy jako bazę. Osoby indywidualne muszą zaplanować rejestrację w krajowym systemie opieki zdrowotnej po 90 dniach oraz uwzględnić składki na ubezpieczenie społeczne INPS, jeśli pozostaną we Włoszech ponad 183 dni. Doradcy podatkowi zwracają uwagę, że sama wiza nie daje automatycznie prawa do korzystnego 50-procentowego zwolnienia podatkowego dla pracowników przyjezdnych; wymagana jest odrębna aplikacja. Po opublikowaniu wytycznych konsulaty rozpoczną przyjmowanie wniosków od 18 marca 2026 roku. Prawnicy imigracyjni spodziewają się „kilku tysięcy” zgłoszeń już w pierwszym kwartale, napędzanych przez zdalnych pracowników, którzy chcą połączyć Paraolimpiadę 2026 z dłuższym pobytem we Włoszech.