De Belgische Ministerraad heeft de felle migratiediscussie nieuw leven ingeblazen door bij tweede lezing een wetsvoorstel goed te keuren dat politieagenten toestaat om ambtenaren van de Dienst Vreemdelingenzaken te begeleiden bij huisbezoeken om niet-EU-burgers op te pakken die een afdwingbare uitwijzingsmaatregel negeren. Het voorstel, goedgekeurd op 3 april en gepubliceerd op 7 april, wijzigt de Vreemdelingenwet van 1980 door een nieuw artikel 74/7 §1 toe te voegen. Dit artikel maakt binnentreden mogelijk als aan drie cumulatieve voorwaarden wordt voldaan: de vreemdeling is onderworpen aan een definitieve terugkeervordering, weigert mee te werken en wordt beschouwd als een bedreiging voor de openbare orde of nationale veiligheid. Toegang blijft echter afhankelijk van voorafgaande toestemming van een onderzoeksrechter, en de acties moeten plaatsvinden tussen 5 uur ’s ochtends en 9 uur ’s avonds.
Voorstanders, onder leiding van asiel- en migratieminister Anneleen Van Bossuyt (N-VA) en justitieminister Annelies Verlinden (CD&V), stellen dat het vertrouwen in België op het spel staat. Momenteel wordt minder dan één op de drie terugkeervorderingen uitgevoerd, vooral omdat de politie niet in woningen mag binnentreden als de deuren gesloten blijven. Werkgeversorganisaties wijzen erop dat ineffectieve terugkeermaatregelen het draagvlak voor arbeidsmigratieprogramma’s ondermijnen, terwijl bedrijven juist op deze programma’s vertrouwen om tekorten aan talent op te vullen.
![Belgische regering herintroduceert omstreden huiszoekingsbevoegdheden om onregelmatige migranten vast te houden]()
Maatschappelijke organisaties en verschillende oppositiepartijen noemen het voorstel een gevaarlijk precedent. Artikel 15 van de Belgische Grondwet garandeert de onschendbaarheid van het huis, en critici waarschuwen dat het uitbreiden van politiebevoegdheden – zelfs met een gerechtelijk bevel – kan leiden tot disproportionele inbreuken op het privéleven, beschermd door artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Zij wijzen erop dat een soortgelijk initiatief in 2018 strandde nadat de Raad van State onvoldoende waarborgen signaleerde.
De praktische impact hangt af van het parlement, dat het wetsvoorstel moet bespreken en goedkeuren nadat de Raad van State eind april een nieuw advies uitbrengt. Als de wet wordt aangenomen, zullen werkgevers en relocatiebureaus buitenlandse werknemers moeten informeren over strengere handhaving en controleren of verblijfsdocumenten geldig blijven om plotselinge detentie te voorkomen. Het wetsvoorstel geeft ook een signaal aan multinationals dat België zich aansluit bij een EU-brede trend van strengere terugkeerbeleid, een ontwikkeling die al zichtbaar is in buurlanden Nederland en Frankrijk.
Voorlopig doen bedrijven er goed aan een ‘terugkeer-risicocheck’ op te nemen in compliance-audits, juridische bijstand paraat te hebben voor werknemers die met uitzetting worden geconfronteerd, en de parlementaire wijzigingen te volgen die de reikwijdte van het wetsvoorstel kunnen beperken of uitbreiden. Ongeacht de uitkomst benadrukt het debat hoe immigratiehandhaving en fundamentele rechten een centrale breuklijn vormen in de Belgische politiek in aanloop naar de federale verkiezingen van 2027.
Voorstanders, onder leiding van asiel- en migratieminister Anneleen Van Bossuyt (N-VA) en justitieminister Annelies Verlinden (CD&V), stellen dat het vertrouwen in België op het spel staat. Momenteel wordt minder dan één op de drie terugkeervorderingen uitgevoerd, vooral omdat de politie niet in woningen mag binnentreden als de deuren gesloten blijven. Werkgeversorganisaties wijzen erop dat ineffectieve terugkeermaatregelen het draagvlak voor arbeidsmigratieprogramma’s ondermijnen, terwijl bedrijven juist op deze programma’s vertrouwen om tekorten aan talent op te vullen.
Maatschappelijke organisaties en verschillende oppositiepartijen noemen het voorstel een gevaarlijk precedent. Artikel 15 van de Belgische Grondwet garandeert de onschendbaarheid van het huis, en critici waarschuwen dat het uitbreiden van politiebevoegdheden – zelfs met een gerechtelijk bevel – kan leiden tot disproportionele inbreuken op het privéleven, beschermd door artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Zij wijzen erop dat een soortgelijk initiatief in 2018 strandde nadat de Raad van State onvoldoende waarborgen signaleerde.
De praktische impact hangt af van het parlement, dat het wetsvoorstel moet bespreken en goedkeuren nadat de Raad van State eind april een nieuw advies uitbrengt. Als de wet wordt aangenomen, zullen werkgevers en relocatiebureaus buitenlandse werknemers moeten informeren over strengere handhaving en controleren of verblijfsdocumenten geldig blijven om plotselinge detentie te voorkomen. Het wetsvoorstel geeft ook een signaal aan multinationals dat België zich aansluit bij een EU-brede trend van strengere terugkeerbeleid, een ontwikkeling die al zichtbaar is in buurlanden Nederland en Frankrijk.
Voorlopig doen bedrijven er goed aan een ‘terugkeer-risicocheck’ op te nemen in compliance-audits, juridische bijstand paraat te hebben voor werknemers die met uitzetting worden geconfronteerd, en de parlementaire wijzigingen te volgen die de reikwijdte van het wetsvoorstel kunnen beperken of uitbreiden. Ongeacht de uitkomst benadrukt het debat hoe immigratiehandhaving en fundamentele rechten een centrale breuklijn vormen in de Belgische politiek in aanloop naar de federale verkiezingen van 2027.
Bron: International Investment
