Parlementsleden eisen gegarandeerde reisrechten voor gehandicapte Britten in het buitenland nu regels voor zorgfinanciering onder vuur liggen

Een partijoverschrijdende groep parlementsleden en leden van het Hogerhuis roept de Britse regering op om landelijke richtlijnen in te voeren die voorkomen dat lokale NHS-integrale zorgbesturen en gemeenten gehandicapte mensen blokkeren in het betalen van reiskosten voor hun persoonlijke assistententeams wanneer zij naar het buitenland reizen. Deze oproep volgt op een onderzoek van The Guardian, gepubliceerd op 18 september, waarin ‘brutaal discriminerende’ verschillen tussen naburige zorgbesturen aan het licht kwamen.

Een voorbeeld is ‘Joel’, een marketingmanager met spinale musculaire atrofie, die al acht jaar het land niet kan verlaten omdat Cheshire & Merseyside ICB weigert zijn persoonlijk zorgbudget te gebruiken voor de vliegtickets van zijn assistenten – terwijl hij zijn eigen reis zelf betaalt. Op slechts veertig mijl afstand hanteert Greater Manchester ICB een andere aanpak en kent een jaarlijkse vergoeding van £2.370 toe aan een vergelijkbare patiënt.



Debbie Abrahams MP, voorzitter van de Commissie Werk en Pensioenen, waarschuwt dat dergelijke beperkingen mogelijk in strijd zijn met het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap. Baroness Jane Campbell, voorvechtster van gehandicaptenrechten, vergelijkt de regels met “het elektronisch taggen van een gevangene die voorwaardelijk vrij is.”

Activisten stellen dat inconsistente beleidsregels niet alleen toerisme belemmeren, maar ook internationale werkopdrachten en studiemogelijkheden voor gehandicapte professionals en studenten in gevaar brengen. Hoewel het Ministerie van Volksgezondheid en Sociale Zorg benadrukt dat beslissingen per geval worden genomen, groeit de druk voor een nationaal kader dat gelijke toegang garandeert en financiers verplicht legitieme zakelijke en recreatieve reizen te erkennen.

Teams die wereldwijd gehandicapte medewerkers uitzenden, doen er goed aan de beleidsontwikkelingen nauwlettend te volgen en ervoor te zorgen dat verhuispakketten expliciet budgetteren voor de reiskosten van persoonlijke assistenten totdat de regels duidelijk zijn. Als het wordt aangenomen, kan een ‘recht-op-zorg-in-het-buitenland’-norm ook invloed hebben op hoe verzekeraars, luchtvaartmaatschappijen en grensautoriteiten omgaan met reizigers met hoge zorgbehoeften, wat mogelijk een nieuwe markt opent voor toegankelijke zakelijke reisdiensten.