Posłowie domagają się zagwarantowania prawa do podróży zagranicznych dla niepełnosprawnych Brytyjczyków, krytykując zasady finansowania opieki

Grupa posłów i lordów z różnych partii zaapelowała do rządu Wielkiej Brytanii o wprowadzenie krajowych wytycznych, które uniemożliwią lokalnym zarządom NHS i samorządom blokowanie osobom niepełnosprawnym możliwości pokrywania kosztów podróży ich zespołów opiekuńczych podczas wyjazdów zagranicznych. Interwencja ta następuje po śledztwie opublikowanym przez „The Guardian” 18 września, które ujawniło „bezczelnie dyskryminujące” różnice w polityce sąsiednich zarządów opieki. Jednym z przykładów jest „Joel”, specjalista ds. marketingu z rdzeniowym zanikiem mięśni, który od ośmiu lat nie może wyjechać z kraju, ponieważ zarząd Cheshire & Merseyside ICB odmawia mu wykorzystania osobistego budżetu zdrowotnego na pokrycie kosztów lotów jego asystentów – mimo że sam finansuje własne podróże. Zaledwie 40 mil dalej, zarząd Greater Manchester ICB przyznaje podobnemu pacjentowi roczne dofinansowanie w wysokości 2370 funtów. Debbie Abrahams, przewodnicząca Komisji ds. Pracy i Emerytur, ostrzegła, że takie ograniczenia mogą naruszać Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, a baronessa Jane Campbell, działaczka na rzecz praw osób niepełnosprawnych, porównała te zasady do „oznaczenia więźnia na zwolnieniu warunkowym”. Aktywiści podkreślają, że niespójne przepisy nie tylko utrudniają turystykę, ale także zagrażają międzynarodowym wyjazdom służbowym i możliwościom studiowania dla niepełnosprawnych profesjonalistów i studentów. Mimo że Departament Zdrowia i Opieki Społecznej zapewnia, że decyzje podejmowane są indywidualnie, rośnie presja na wprowadzenie krajowych ram gwarantujących równość dostępu i zobowiązujących finansujących do uznawania uzasadnionych podróży służbowych i rekreacyjnych. Zespoły ds. mobilności międzynarodowej zatrudniające niepełnosprawnych pracowników powinny uważnie śledzić zmiany w polityce i zapewnić, że pakiety relokacyjne wyraźnie uwzględniają koszty podróży asystentów osobistych, dopóki zasady nie zostaną ujednolicone. Wprowadzenie standardu „prawa do opieki za granicą” mogłoby również wpłynąć na sposób, w jaki ubezpieczyciele, linie lotnicze i służby graniczne obsługują podróżnych o specjalnych potrzebach, otwierając potencjalnie nowy rynek dostępnych usług korporacyjnych w zakresie podróży.