Podczas spotkania w Brukseli 18 grudnia Parlament Europejski i Rada osiągnęły wstępne porozumienie w sprawie reformy koncepcji „bezpiecznego kraju trzeciego” w rozporządzeniu UE dotyczącym procedur azylowych. Kompromis pozwala państwom członkowskim, w tym Niemcom, uznać wniosek o azyl za niedopuszczalny, jeśli wnioskodawca ma istotne powiązania z krajem spoza UE uznanym za bezpieczny lub jedynie przez niego przejechał, albo jeśli istnieje dwustronne porozumienie o readmisji.
Dla Niemiec, które w 2025 roku otrzymały ponad 350 000 wniosków azylowych, reforma ma skrócić czas rozpatrywania spraw i zmniejszyć liczbę osób uprawnionych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zapowiedziało, że przedstawi ustawodawstwo wdrożeniowe po przyjęciu ostatecznego tekstu na początku przyszłego roku.
![Współprawodawcy UE uzgadniają zaostrzone zasady dotyczące „bezpiecznych państw trzecich” w procedurze azylowej – Niemcy wprowadzą je od 2026 roku]()
Organizacje broniące praw człowieka skrytykowały porozumienie, ostrzegając, że może ono przerzucić obowiązki ochrony na sąsiednie państwa z mniej rozwiniętymi systemami azylowymi. Z kolei środowiska biznesowe ostrożnie przyjęły perspektywę obniżenia kosztów ośrodków recepcyjnych oraz szybszych ścieżek integracji dla osób, które otrzymają ochronę.
Zespoły zajmujące się mobilnością pracowników powinny uważnie śledzić przepisy wdrożeniowe, zwłaszcza w kontekście ich powiązań z kanałami migracji zarobkowej, takimi jak Karta Szans, ponieważ odrzucone osoby ubiegające się o azyl mogą szukać alternatywnych legalnych dróg wejścia na rynek pracy.
Dla Niemiec, które w 2025 roku otrzymały ponad 350 000 wniosków azylowych, reforma ma skrócić czas rozpatrywania spraw i zmniejszyć liczbę osób uprawnionych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zapowiedziało, że przedstawi ustawodawstwo wdrożeniowe po przyjęciu ostatecznego tekstu na początku przyszłego roku.
Organizacje broniące praw człowieka skrytykowały porozumienie, ostrzegając, że może ono przerzucić obowiązki ochrony na sąsiednie państwa z mniej rozwiniętymi systemami azylowymi. Z kolei środowiska biznesowe ostrożnie przyjęły perspektywę obniżenia kosztów ośrodków recepcyjnych oraz szybszych ścieżek integracji dla osób, które otrzymają ochronę.
Zespoły zajmujące się mobilnością pracowników powinny uważnie śledzić przepisy wdrożeniowe, zwłaszcza w kontekście ich powiązań z kanałami migracji zarobkowej, takimi jak Karta Szans, ponieważ odrzucone osoby ubiegające się o azyl mogą szukać alternatywnych legalnych dróg wejścia na rynek pracy.
