Ministerstwo Spraw Wewnętrznych potwierdziło zawarcie dwóch nowych dwustronnych umów o readmisji, które umożliwią Wielkiej Brytanii odsyłanie cudzoziemców bez prawa do legalnego pobytu z powrotem do Angoli i Namibii. Porozumienia są efektem tygodni intensywnych negocjacji prowadzonych przez sekretarz stanu ds. wewnętrznych Shabanę Mahmood, która przekazała ambasadorom, że współpraca w kwestii deportacji stała się kluczowym testem szerszych relacji z Londynem. W ramach umów rządy Angoli i Namibii zobowiązały się do wydawania awaryjnych dokumentów podróży w ciągu pięciu dni roboczych oraz do przyjmowania lotów czarterowych z większymi grupami deportowanych.
Równocześnie Wielka Brytania po raz pierwszy uruchomiła uprawnienia zawarte w ustawie o obywatelstwie i granicach z 2022 roku, nakładając sankcje wizowe na państwa nieprzestrzegające zasad. Przyspieszone procedury wizowe dla podróżnych z Demokratycznej Republiki Konga (DRK) zostały zawieszone, a wysocy urzędnicy kongijscy stracili dostęp do priorytetowych usług po tym, jak Kinszasa wielokrotnie odmawiała przyjęcia lotów deportacyjnych. Mahmood ostrzegła, że w przypadku braku poprawy współpracy sankcje mogą zostać zaostrzone do całkowitego zakazu wizowego.
![Wielka Brytania zawiera umowy o powrocie migrantów z Angolą i Namibią, nakłada sankcje wizowe na Demokratyczną Republikę Konga]()
Choć kwestie deportacji rzadko trafiają na pierwsze strony gazet, mają ogromne znaczenie dla międzynarodowych pracodawców. Firmy zatrudniające cudzoziemców mogą mieć ograniczone możliwości uzyskania wiz pracowniczych, jeśli ich pracownicy przekroczą dozwolony czas pobytu; z kolei szybsze deportacje zmniejszają ryzyko, że osoby przebywające nielegalnie wtopią się w szarą strefę gospodarki. Działy HR powinny więc mieć na uwadze zaostrzenie polityki egzekwowania prawa i konieczność utrzymania przez pracowników legalnego statusu przez cały czas.
Porozumienia te sygnalizują również bardziej transakcyjne podejście rządu Labour do dyplomacji migracyjnej. Minister spraw zagranicznych Yvette Cooper poleciła misjom brytyjskim na całym świecie, by priorytetowo traktowały negocjacje dotyczące deportacji, obiecując partnerom zachęty handlowe i pomoc rozwojową w zamian za ograniczenie nielegalnej migracji. Od lipca 2024 roku Wielka Brytania twierdzi, że deportowała ponad 50 000 osób bez prawa do pobytu – to wzrost o 23% w porównaniu z rokiem poprzednim.
W praktyce obywatele Angoli i Namibii nie powinni odczuć na co dzień żadnych zmian, o ile nie naruszą przepisów imigracyjnych. Natomiast kongijscy biznesmeni muszą liczyć się z dłuższym czasem oczekiwania na wizy i wyższymi opłatami, a menedżerowie ds. mobilności korporacyjnej mogą rozważyć organizowanie spotkań przez pobliskie centra, dopóki sankcje pozostaną w mocy.
Równocześnie Wielka Brytania po raz pierwszy uruchomiła uprawnienia zawarte w ustawie o obywatelstwie i granicach z 2022 roku, nakładając sankcje wizowe na państwa nieprzestrzegające zasad. Przyspieszone procedury wizowe dla podróżnych z Demokratycznej Republiki Konga (DRK) zostały zawieszone, a wysocy urzędnicy kongijscy stracili dostęp do priorytetowych usług po tym, jak Kinszasa wielokrotnie odmawiała przyjęcia lotów deportacyjnych. Mahmood ostrzegła, że w przypadku braku poprawy współpracy sankcje mogą zostać zaostrzone do całkowitego zakazu wizowego.
Choć kwestie deportacji rzadko trafiają na pierwsze strony gazet, mają ogromne znaczenie dla międzynarodowych pracodawców. Firmy zatrudniające cudzoziemców mogą mieć ograniczone możliwości uzyskania wiz pracowniczych, jeśli ich pracownicy przekroczą dozwolony czas pobytu; z kolei szybsze deportacje zmniejszają ryzyko, że osoby przebywające nielegalnie wtopią się w szarą strefę gospodarki. Działy HR powinny więc mieć na uwadze zaostrzenie polityki egzekwowania prawa i konieczność utrzymania przez pracowników legalnego statusu przez cały czas.
Porozumienia te sygnalizują również bardziej transakcyjne podejście rządu Labour do dyplomacji migracyjnej. Minister spraw zagranicznych Yvette Cooper poleciła misjom brytyjskim na całym świecie, by priorytetowo traktowały negocjacje dotyczące deportacji, obiecując partnerom zachęty handlowe i pomoc rozwojową w zamian za ograniczenie nielegalnej migracji. Od lipca 2024 roku Wielka Brytania twierdzi, że deportowała ponad 50 000 osób bez prawa do pobytu – to wzrost o 23% w porównaniu z rokiem poprzednim.
W praktyce obywatele Angoli i Namibii nie powinni odczuć na co dzień żadnych zmian, o ile nie naruszą przepisów imigracyjnych. Natomiast kongijscy biznesmeni muszą liczyć się z dłuższym czasem oczekiwania na wizy i wyższymi opłatami, a menedżerowie ds. mobilności korporacyjnej mogą rozważyć organizowanie spotkań przez pobliskie centra, dopóki sankcje pozostaną w mocy.
Źródło: Reuters
