Sąd Najwyższy przyznaje odszkodowania azylantom pozbawionym dachu nad głową, ustanawiając precedens dla 50 podobnych spraw

Irlandzki Sąd Najwyższy orzekł 19 lutego, że państwo musi wypłacić odpowiednio 9 500 i 6 000 euro dwóm osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową – jednej z Afganistanu, drugiej z Indii – które przez ponad dwa miesiące na początku 2023 roku spały na ulicy w Dublinie, gdy system przyjęć nie miał już wolnych miejsc. Sędzia Cian Ferriter uznał, że rząd naruszył swoje zobowiązania wynikające z unijnej Dyrektywy o warunkach przyjęcia z 2013 roku, nie zapewniając „materialnych warunków przyjęcia”.

Orzeczenie to jest następstwem wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z sierpnia ubiegłego roku, który potwierdził, że presja na pojemność nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku zapewnienia minimalnych standardów. Około 50 kolejnych pozwów o odszkodowanie, dotyczących kryzysu mieszkaniowego z okresu styczeń–czerwiec 2023, prawdopodobnie powoła się na ten precedens.



Dla Ministerstwa Sprawiedliwości, które już wydaje rocznie 1,2 miliarda euro na zakwaterowanie, wypłaty – choć niewielkie – sygnalizują potencjalne ryzyko budżetowe oraz wzmożoną kontrolę polityczną nad planowaniem awaryjnym, zwłaszcza że liczba przybywających nadal jest wysoka.

Konsekwencje dla mobilności: Sponsorzy korporacyjni czasem zatrudniają osoby ubiegające się o ochronę w ramach programu zezwoleń na pracę; orzeczenie z czwartku zwiększa szanse, że przyszli wnioskodawcy szybko otrzymają ustawowe wsparcie, co zmniejsza ryzyko reputacyjne i związane z odpowiedzialnością społeczną pracodawców, którzy udzielają pomocy w nagłych wypadkach. Firmy dostarczające personel do państwowych ośrodków przyjęć powinny również przygotować się na zaostrzenie umów o poziomie usług oraz reżimów kontrolnych.

Doradcy prawni spodziewają się, że państwo zdecyduje w ciągu kilku tygodni, czy złoży apelację; jeśli nie, rozmowy ugodowe w pozostałych 50 sprawach mogą zakończyć się do połowy 2026 roku.