Szef Rady UE chwali ZEA za ochronę 200 000 europejskich mieszkańców podczas napięć w Zatoce Perskiej

Przewodniczący Rady Europejskiej António Costa podczas przesiadki w Abu Zabi 14 kwietnia pochwalił prezydenta Szejka Mohameda bin Zayeda za „zapewnienie bezpieczeństwa i przewidywalności” dla 200 tysięcy obywateli Unii Europejskiej mieszkających w Emiratach, w obliczu trwających napięć między Iranem a zachodnimi sojusznikami. Te słowa podkreślają często pomijaną stronę globalnej mobilności – zarządzanie kryzysowe dla populacji ekspatriantów. Od końca lutego irańskie ataki rakietowe i dronowe celują w infrastrukturę cywilną w Zatoce Perskiej, w tym uderzenia, które chwilowo zakłóciły działanie instalacji paliwowych w pobliżu lotniska w Dubaju. Choć żaden obywatel UE nie ucierpiał, Rada Europejska docenia szybkie działania władz ZEA – wzmocnione protokoły schronienia w dzielnicach ekspatriantów oraz bieżące komunikaty bezpieczeństwa przekazywane przez system rejestracji Twajudi Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Spotkanie obu przywódców poruszyło także kwestie ułatwień w mobilności. Bruksela i Abu Zabi wznowią rozmowy nad Kompleksową Umową o Partnerstwie Gospodarczym, która może obejmować uproszczone kwoty wiz zawodowych dla firm UE działających w strefach wolnocłowych ZEA. Costa potwierdził, że misje europejskie w ZEA dzielą się zbiorczymi danymi o rezydentach, aby pomóc władzom emirackim w planowaniu ewentualnych ewakuacji w sytuacji pogorszenia się bezpieczeństwa. Dla dyrektorów HR dyplomatyczne wsparcie powinno być sygnałem, że plany awaryjne są solidne, co uspokaja pracowników rozważających wyjazdy do Zatoki. Brokerzy ubezpieczeniowi odnotowują 12-procentowy wzrost zapytań o ubezpieczenia medyczne dla ekspatriantów od lutego, jednak składki pozostają stabilne, co sugeruje, że ryzyko w ZEA jest oceniane jako kontrolowalne. Wizyta odbywa się w czasie finalizacji przez UE własnej elektronicznej autoryzacji podróży ETIAS, co podkreśla wzajemne powiązania między blokiem a Emiratami: z jednej strony dbałość o ochronę obywateli za granicą, z drugiej – chęć utrzymania napływu inwestycji i wysoko wykwalifikowanych talentów nawet w czasie regionalnych kryzysów.