Cuneo wyróżnia się jako rzadki jasny punkt w powolnym systemie pozwoleń na pracę, finalizując 83% wniosków z przydzielonej puli

Nie wszystkie włoskie prowincje są sparaliżowane przez zatory w wydawaniu pozwoleń na pracę. Według czwartego corocznego raportu „Io Ero Straniero” opublikowanego 23 kwietnia, prefektura w Cuneo rozpatrzyła 1 312 nulla osta (wstępnych zezwoleń) na 1 583 złożone wnioski do grudnia 2025 roku, co daje 83% wskaźnik realizacji – jeden z najlepszych w kraju. Verona, Ragusa i Lecce również osiągają ponad 60%, podczas gdy Mediolan i Rzym pozostają poniżej 10%. Urzędnicy z Cuneo przypisują sukces powołanej po click-day 2024 grupie zadaniowej, wzajemnemu szkoleniu inspektorów ds. imigracji i pracy oraz systemowi umawiania wizyt online, który ogranicza nieobecności. Mimo to raport określa sytuację w kraju jako „lotterię”, gdzie wynik zależy bardziej od kodu pocztowego niż od zasług wnioskodawcy. Organizacje biznesowe podkreślają, że ta rozbieżność zmusza firmy do przenoszenia działalności – lub przynajmniej działów płac – do prowincji z bardziej sprawnymi urzędami. Przykład Cuneo stanowi wzór: cyfrowe śledzenie spraw, stały tygodniowy limit podpisywania umów o pobyt oraz współpraca z konsulatami przy przyspieszaniu wydawania wiz. Jeśli zostanie powielony, może uratować wiarygodność decreto flussi, właśnie gdy ministerstwa rządowe dyskutują nad kolejnym trzyletnim planem. Dla menedżerów HR lekcja jest jasna: przed wyborem lokalizacji zatrudnienia warto sprawdzić efektywność prowincji i uwzględnić współpracę z lokalnymi władzami w harmonogramach projektów. Analitycy polityki migracyjnej ostrzegają jednak, że sukces Cuneo opiera się na wyjątkowym poziomie zatrudnienia finansowanym z funduszy UE, które wygasają w 2027 roku. Bez krajowego planu zatrudnienia dzisiejszy wzorcowy urząd może jutro zmagać się z zaległościami – co pokazuje, że pojedyncze sukcesy nie zastąpią systemowej reformy.