Raport dotyczący Dekretu Przepływów: tylko 17% pracowników z przydzielonej puli uzyskało legalne zatrudnienie w latach 2024-25

Flagowy program migracji zarobkowej Włoch, Decreto Flussi, nie spełnia obietnicy uporządkowanego napływu pracowników, wynika z czwartego raportu „Io Ero Straniero” opublikowanego 20 kwietnia 2026 roku. Na podstawie danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Pracy, organizacje pozarządowe stojące za badaniem ustaliły, że z 146 850 zezwoleń na wjazd przyznanych podczas tzw. click-day w 2024 roku, wydano zaledwie 24 858 pozwoleń na pobyt (16,9%). W wielu prefekturach wskaźnik sukcesu wynosi jednocyfrowe wartości. Problemy pojawiają się na każdym etapie procedury. Mniej niż połowa zaplanowanych kwot została przekształcona w decyzje „nulla osta”, a z nich tylko 48,5% zakończyło się wydaniem wiz. Po przyjeździe pracownicy często odkrywali, że pracodawcy-sponsorzy już nie istnieją, odmawiali stawienia się na spotkania w prefekturze lub nie przeszli testów weryfikacji dochodów, co pozostawiało migrantów w zawieszeniu i narażonych na status nieregularny. Raport wskazuje na chroniczne niedobory kadrowe we włoskich konsulatach i prefekturach, rozproszone systemy informatyczne oraz restrykcyjne kontrole bezpieczeństwa wobec kandydatów z Bangladeszu, Pakistanu, Sri Lanki i Maroka. Rzecznicy praw pracowniczych szacują, że co najmniej 11 600 nowo przyjętych od 2024 roku migrantów dryfuje obecnie w nieregularności, obciążonych wysokimi długami z tytułu opłat rekrutacyjnych. Dla pracodawców wniosek jest jasny: poleganie na Decreto Flussi przy obsadzaniu sezonowych i niskokwalifikowanych stanowisk staje się coraz mniej wiarygodne. Międzynarodowe firmy z branży rolniczej, hotelarskiej i logistycznej sięgają po pracowników z UE, dłuższe transfery ICT lub automatyzację, by wypełnić luki kadrowe. Decydenci są wzywani do wprowadzenia wieloletnich kwot, przenośnych ofert pracy oraz sankcji dla „fikcyjnych” pracodawców, aby zapobiec losowości administracyjnej i utracie talentów. Do czasu wprowadzenia reform strukturalnych, menedżerowie ds. mobilności powinni planować dodatkowy czas – często 12-18 miesięcy – na składanie wniosków o kwoty oraz rozważać alternatywne kanały, takie jak niebieskie karty UE czy zgłoszenia pracowników delegowanych, jeśli profil umiejętności na to pozwala.