Pracownicy opłacani kryptowalutami zablokowani przed wizą dla cyfrowych nomadów w ZEA, ostrzega branża

Ambicje Zjednoczonych Emiratów Arabskich, by stać się światową „stolicą kryptowalut”, napotykają niespodziewaną przeszkodę: politykę wizową. Alex Scott, lider społeczności Solana na Bliskim Wschodzie, powiedział Semaforowi 6 maja, że dochody uzyskiwane w kryptowalutach – nawet w stablecoinach powiązanych z dolarem – nie są brane pod uwagę przy spełnianiu wymogu minimalnego wynagrodzenia dla wizy cyfrowego nomady w ZEA. Oznacza to, że programiści i założyciele firm, którzy otrzymują wynagrodzenie w USDC lub Tether, nie mogą wykazać wymaganego miesięcznego dochodu, co zamyka im drogę do ścieżki rezydencji stworzonej z myślą o przyciąganiu mobilnych talentów. Problem pojawia się w newralgicznym momencie: konflikt w Iranie już wystawił na próbę chęć ekspatów do pozostania, jednak większość przedsiębiorców z branży kryptowalut wciąż pozostaje w Dubaju dzięki stosunkowo przyjaznym regulacjom i ulgą podatkowym. Prawnicy wskazują, że zasada ta wynika z wymogów dotyczących wyciągów bankowych zawartych w Rozporządzeniu Rady Ministrów 65-2022, które precyzuje konieczność przedstawienia „wynagrodzenia w walucie fiducjarnej”. Choć niektórzy aplikanci zdołali obejść ten wymóg, konwertując tokeny na dirhamy przed złożeniem dokumentów, takie rozwiązanie podważa dążenia sektora do codziennego korzystania z kryptowalut. Doradcy ds. imigracji biznesowej spodziewają się, że decydenci ponownie rozpatrzą definicję „dochodu” po finalizacji regulacji dotyczących aktywów wirtualnych przez Bank Centralny, planowanej na koniec tego roku. Do tego czasu zespoły HR zajmujące się relokacją zdalnych pracowników do ZEA powinny planować wypłaty w walucie fiducjarnej lub rozważyć alternatywne kategorie wizowe, takie jak pięcioletnia Zielona Wiza.