Studenci międzynarodowi sprzeciwiają się apelowi Pauline Hanson o wysyłanie „zmieniających kierunki” za granicę

SBS Vietnamese informuje o rosnącym niepokoju wśród 700 000 międzynarodowych studentów w Australii po tym, jak liderka One Nation, Pauline Hanson, zaproponowała 9 czerwca, aby studenci zmieniający kierunki studiów musieli opuścić Australię i ponownie ubiegać się o wizę z zagranicy. Artykuł opublikowany 16 czerwca przedstawia liderów wietnamskich studentów oraz doradców migracyjnych, którzy ostrzegają, że plan ten ukarałby prawdziwych uczniów i wiązałby się z dodatkowymi kosztami podróży i wiz sięgającymi tysięcy dolarów. Hanson twierdzi, że niektórzy studenci nadużywają „wiz przejściowych” oraz systemu azylowego, by przedłużyć swój pobyt. Krytycy odpowiadają, że tylko niewielka część studentów składa wnioski o ochronę, a eksport edukacji przyniósł w 2025 roku 53,6 miliarda AUD — co czyni takie restrykcje ekonomicznie nieopłacalnymi. Agentka migracyjna Hân Huỳnh zauważa, że Australia już teraz pobiera jedne z najwyższych na świecie opłat wizowych (około 2000 AUD), a wymóg składania wniosków z zagranicy może skierować utalentowanych studentów do Kanady lub Wielkiej Brytanii. Debata toczy się w czasie, gdy rząd federalny finalizuje limit 295 000 miejsc na wizy studenckie na 2026 rok oraz zaostrza wymogi dotyczące znajomości języka angielskiego i finansów. Uczelnie obawiają się, że narracja Hanson może jeszcze bardziej upolitycznić sektor przed wyborami w 2027 roku, zwiększając ryzyko nagłych zmian przepisów, które utrudnią prognozowanie rekrutacji i planowanie mobilności. Programy korporacyjne oparte na absolwentach z wizą po studiach powinny uważnie obserwować sytuację: jeśli zasady ponownego składania wniosków z zagranicy zyskają poparcie parlamentarne, pracodawcy mogą napotkać dłuższe terminy na przekształcenie studentów w pracowników z wizami na pracę lub kwalifikacje zawodowe. Doradcy edukacyjni zalecają studentom ograniczenie zmian kierunków do minimum, aż intencje legislacyjne staną się jasne. Choć propozycja nie ma obecnie poparcia obu stron politycznych, jej oddźwięk w okręgach wyborczych z problemami mieszkaniowymi sugeruje, że polityka wizowa pozostanie gorącym tematem. Interesariusze apelują o podejście oparte na danych, które skupi się na udokumentowanych nadużyciach, zamiast wprowadzać ogólne ograniczenia.