Kosten voor graduatevisum verdubbelen van de ene op de andere dag – behalve voor buurlanden in de Stille Oceaan

Internationale afgestudeerden die hopen in Australië te blijven en te werken, werden op 11 maart geconfronteerd met een verdubbeling van de aanvraagkosten voor het Temporary Graduate-visum (subclass 485), van AU$2.300 naar AU$4.600 – een stijging van 100% die met slechts twee weken voorafgaande kennisgeving werd doorgevoerd. Het Department of Home Affairs stelt dat de extra inkomsten worden gebruikt om 500 nieuwe casemanagers aan te stellen en moderne, cloudgebaseerde workflowtools te implementeren. Migratieadvocaten beschuldigen de overheid echter van het uitbuiten van studenten die al financieel onder druk staan.

In een verrassende wending blijven houders van paspoorten uit Timor-Leste en veertien Pacifische eilanden, waaronder Fiji, Samoa, Tonga, Vanuatu en Papoea-Nieuw-Guinea, de oude tarieven betalen. Ambtenaren geven aan dat deze vrijstelling de “speciale banden” van Australië met de Pacific weerspiegelt, vergelijkbaar met eerdere kortingen op studentenvisa onder het Pacific Engagement Visa-programma.



Universities Australia waarschuwt dat deze maatregel de concurrentiepositie van het land kan ondermijnen ten opzichte van Canada en het Verenigd Koninkrijk, die in het afgelopen jaar hun post-studie visumkosten hebben bevroren of verlaagd. Onderwijsagenten melden dat studenten wiens huidige visa op 15 maart verlopen, in paniek zijn en sommigen zelfs kortlopende leningen afsluiten om de extra kosten te dekken.

Voor werkgevers betekent de prijsverhoging hogere kosten om recent afgestudeerden via werkgeversgesponsorde trajecten te behouden, aangezien het 485-visum vaak de schakel vormt naar een Temporary Skill Shortage (TSS) of een permanente verblijfsvergunning. Mobiliteitsteams wordt aangeraden hun budgetten voor de instroom van afgestudeerden in 2026-27 te herzien en te overwegen of directe sponsoring via een subclass 482-visum financieel voordeliger is.

Op de lange termijn duidt het gelaagde prijsmodel op een bereidheid om visumkosten te differentiëren op basis van nationaliteit – een precedent dat mogelijk wordt uitgebreid naar andere tijdelijke visa. Bedrijven die werven uit prijsvrijgestelde Pacifische landen kunnen hierdoor een klein voordeel behalen, terwijl zij die talent uit Azië of Latijns-Amerika aantrekken, met hogere aanvangskosten te maken krijgen.