De Australische regering onder leiding van Albanese heeft het Community Refugee Integration and Settlement Program (CRISP) van een vierjarig proefproject omgevormd tot een permanent beleid. Hiermee wordt gemeenschaps-sponsoring een derde pijler van de humanitaire opvang, naast overheidsherhuisvesting en het al lang bestaande vluchtelingen- en humanitaire visumprogramma.
Binnen CRISP zamelen groepen gewone Australiërs geld in, regelen ze huisvesting en begeleiden ze nieuw aangekomen vluchtelingen gedurende hun eerste twaalf maanden. Een evaluatie van de Universiteit van Queensland, gepubliceerd op 12 juni, toont aan dat 92% van de deelnemers binnen tien maanden een langdurige woning had, 43% betaald werk vond en bijna iedereen was begonnen met het leren van Engels.
![Australië maakt door de gemeenschap gesponsord vluchtelingenprogramma permanent]()
De Labour-partij stelt dat dit model “de sociale samenhang versterkt” in een tijd waarin migratie onder politieke druk staat. In tegenstelling tot het al lang bestaande private-sponsoringprogramma in Canada, vallen de CRISP-plaatsen binnen het bestaande humanitaire plafond van 20.000 plaatsen, wat betekent dat het totale aantal opvangplaatsen niet toeneemt. Wel worden middelen anders ingezet: het ministerie van Binnenlandse Zaken zal nu de non-profitorganisatie Community Refugee Sponsorship Australia inhuren om vrijwilligersgroepen te trainen en vestigingsplannen landelijk te beoordelen.
Voor managers van internationale mobiliteit binnen bedrijven is deze beslissing om twee redenen belangrijk. Ten eerste geeft het aan dat gemeenschapsnetwerken – en niet alleen werkgevers – steeds vaker worden gevraagd om de kosten van vestiging te dragen, een model dat mogelijk kan worden uitgebreid naar regionale vaardigheidsprogramma’s of mobiliteitsschema’s in de Stille Oceaan. Ten tweede biedt de permanente status vluchtelingen die via CRISP aankomen veel meer zekerheid over ondersteunende diensten en snellere toegang tot werkrechten, waardoor een kleine maar gemotiveerde arbeidsmarkt buiten het reguliere visumtraject voor geschoolde werknemers ontstaat.
Werkgevers die dit talent willen benutten, doen er goed aan hun interne diversiteitsbeleid te herzien. CRISP-deelnemers krijgen namelijk vanaf dag één een permanent humanitair visum met onbeperkte werkrechten, maar hebben mogelijk flexibele verhuisregelingen nodig om na het eerste jaar over te stappen van vrijwilligershuisvesting naar particuliere huur.
Binnen CRISP zamelen groepen gewone Australiërs geld in, regelen ze huisvesting en begeleiden ze nieuw aangekomen vluchtelingen gedurende hun eerste twaalf maanden. Een evaluatie van de Universiteit van Queensland, gepubliceerd op 12 juni, toont aan dat 92% van de deelnemers binnen tien maanden een langdurige woning had, 43% betaald werk vond en bijna iedereen was begonnen met het leren van Engels.
De Labour-partij stelt dat dit model “de sociale samenhang versterkt” in een tijd waarin migratie onder politieke druk staat. In tegenstelling tot het al lang bestaande private-sponsoringprogramma in Canada, vallen de CRISP-plaatsen binnen het bestaande humanitaire plafond van 20.000 plaatsen, wat betekent dat het totale aantal opvangplaatsen niet toeneemt. Wel worden middelen anders ingezet: het ministerie van Binnenlandse Zaken zal nu de non-profitorganisatie Community Refugee Sponsorship Australia inhuren om vrijwilligersgroepen te trainen en vestigingsplannen landelijk te beoordelen.
Voor managers van internationale mobiliteit binnen bedrijven is deze beslissing om twee redenen belangrijk. Ten eerste geeft het aan dat gemeenschapsnetwerken – en niet alleen werkgevers – steeds vaker worden gevraagd om de kosten van vestiging te dragen, een model dat mogelijk kan worden uitgebreid naar regionale vaardigheidsprogramma’s of mobiliteitsschema’s in de Stille Oceaan. Ten tweede biedt de permanente status vluchtelingen die via CRISP aankomen veel meer zekerheid over ondersteunende diensten en snellere toegang tot werkrechten, waardoor een kleine maar gemotiveerde arbeidsmarkt buiten het reguliere visumtraject voor geschoolde werknemers ontstaat.
Werkgevers die dit talent willen benutten, doen er goed aan hun interne diversiteitsbeleid te herzien. CRISP-deelnemers krijgen namelijk vanaf dag één een permanent humanitair visum met onbeperkte werkrechten, maar hebben mogelijk flexibele verhuisregelingen nodig om na het eerste jaar over te stappen van vrijwilligershuisvesting naar particuliere huur.
Bron: The Guardian
