8 grudnia rządy państw UE przyjęły swoje stanowiska negocjacyjne dotyczące dwóch kluczowych aktów prawnych: wspólnej listy „bezpiecznych krajów pochodzenia” oraz rozporządzenia UE w sprawie powrotów, które ujednolicą procedury deportacji i umożliwią zatrzymanie migrantów ignorujących dobrowolne nakazy opuszczenia kraju. Włochy poparły kompromis, argumentując, że jednolite standardy odciążą ich system azylowy i ograniczą wtórne migracje na północ w ramach strefy Schengen.
Propozycja dotycząca azylu pozwala państwom członkowskim odmawiać ochrony wnioskodawcom, którzy mogli ubiegać się o azyl w bezpiecznym kraju trzecim. Na wstępnej liście znalazły się m.in. Bangladesz, Kolumbia, Egipt, Indie, Kosowo, Maroko i Tunezja. Projekt dotyczący powrotów wprowadza koncepcję unijnych „centrów powrotu”, nawiązując do włoskiego eksperymentu z placówkami w Albanii.
![Rada popiera listę „krajów bezpiecznych” i zaostrzenie unijnych przepisów dotyczących powrotów – konsekwencje dla Włoch]()
Organizacje praw człowieka, w tym Amnesty International, potępiły te środki jako represyjne i mogące pozostawić migrantów w prawnej niepewności. Lobby biznesowe podchodzi do nich bardziej optymistycznie, przewidując, że szybsze procedury odciążą administrację, umożliwiając sprawniejsze rozpatrywanie wniosków o pozwolenia na pracę oraz zmniejszą zaległości w wydawaniu wiz na łączenie rodzin.
Dla pracodawców oznacza to większą kontrolę nad podstawami humanitarnymi przy sponsorowaniu członków rodzin pracowników. Działy HR powinny też monitorować, czy przepisy dotyczące zatrzymań na podstawie nakazów powrotu nie zostaną wprowadzone do prawa krajowego, co może dotknąć pracowników przebywających po wygaśnięciu ważności zezwoleń.
Teraz Rada musi negocjować z Parlamentem Europejskim; ostateczne teksty mają być gotowe do połowy 2026 roku, co daje firmom niewiele czasu na dostosowanie procedur zgodności przed wdrożeniem nowych regulacji.
Propozycja dotycząca azylu pozwala państwom członkowskim odmawiać ochrony wnioskodawcom, którzy mogli ubiegać się o azyl w bezpiecznym kraju trzecim. Na wstępnej liście znalazły się m.in. Bangladesz, Kolumbia, Egipt, Indie, Kosowo, Maroko i Tunezja. Projekt dotyczący powrotów wprowadza koncepcję unijnych „centrów powrotu”, nawiązując do włoskiego eksperymentu z placówkami w Albanii.
Organizacje praw człowieka, w tym Amnesty International, potępiły te środki jako represyjne i mogące pozostawić migrantów w prawnej niepewności. Lobby biznesowe podchodzi do nich bardziej optymistycznie, przewidując, że szybsze procedury odciążą administrację, umożliwiając sprawniejsze rozpatrywanie wniosków o pozwolenia na pracę oraz zmniejszą zaległości w wydawaniu wiz na łączenie rodzin.
Dla pracodawców oznacza to większą kontrolę nad podstawami humanitarnymi przy sponsorowaniu członków rodzin pracowników. Działy HR powinny też monitorować, czy przepisy dotyczące zatrzymań na podstawie nakazów powrotu nie zostaną wprowadzone do prawa krajowego, co może dotknąć pracowników przebywających po wygaśnięciu ważności zezwoleń.
Teraz Rada musi negocjować z Parlamentem Europejskim; ostateczne teksty mają być gotowe do połowy 2026 roku, co daje firmom niewiele czasu na dostosowanie procedur zgodności przed wdrożeniem nowych regulacji.
Źródło: Reuters
