Nowa definicja „współzamieszkującego” może ograniczyć dostęp do świadczeń socjalnych dla migrantów o niskich dochodach

Królewski dekret opublikowany 18 stycznia zaostrza definicję „współzamieszkującego” w Belgii w kontekście pomocy społecznej, obowiązującą od 1 marca 2026 roku. Centra Pomocy Społecznej (CPAS) będą odtąd brać pod uwagę łączny dochód wszystkich dorosłych zameldowanych pod tym samym adresem przy ocenie prawa do minimalnego świadczenia dochodowego.

Choć reforma przedstawiana jest jako zmiana w systemie zabezpieczenia społecznego, ma bezpośrednie konsekwencje dla cudzoziemców o niskich lub nieregularnych dochodach – studentów, osób poszukujących pracy czy pracowników oczekujących na pozwolenia na pracę – którzy często dzielą mieszkanie, by obniżyć koszty. Jeśli dochód współlokatora przekroczy ustalony próg, wszyscy mieszkańcy mogą stracić prawo do świadczenia.



Prawnicy imigracyjni ostrzegają, że utrata minimalnego wsparcia dochodowego może zagrozić odnowieniu niektórych pozwoleń na pobyt, które wymagają wykazania wystarczających środków utrzymania. Pracodawcy zatrudniający młodszych pracowników na belgijskich umowach powinni sprawdzić, czy nowo zatrudnione osoby nadal spełnią kryteria dochodowe po wejściu w życie dekretu.

Krytycy twierdzą, że reforma karze wspólne zamieszkiwanie, powszechne wśród nowo przybyłych, i może prowadzić do nielegalnego podnajmu. Rząd argumentuje, że zmiana ograniczy nadużycia systemu pomocy społecznej i dostosuje Belgię do surowszych testów dochodowych w procedurach łączenia rodzin, wprowadzonych w zeszłym roku.

Praktyczne zalecenia dla działów HR to przeprowadzenie audytu zatrudnionych cudzoziemców zarabiających poniżej nowych progów, ewentualne zwiększenie dodatków mieszkaniowych oraz doradzanie studentom i stażystom formalizowania umów podnajmu, aby rzeczywiste czynsze i dochody były prawidłowo raportowane.