Canberra przyznaje, że ma niewiele prawnych możliwości, by powstrzymać powrót 34 kobiet i dzieci powiązanych z ISIS z Syrii

Minister spraw wewnętrznych Tony Burke spędził poranek 22 lutego, odpowiadając na pytania dotyczące grupy Australijczyków uwięzionych w obozie Roj na północnym wschodzie Syrii. Jedenastu kobiet – głównie wdów po bojownikach Państwa Islamskiego – oraz 23 dzieci wielokrotnie próbowało opuścić kurdyjskie więzienie, podczas gdy walki w regionie nasilają się. Burke poinformował dziennikarzy, że tylko jedna kobieta spełnia obecnie kryteria do wydania Tymczasowego Zakazu Wjazdu (TEO), a ustawa o paszportach daje obywatelom Australii niemal automatyczne prawo powrotu do kraju. Agencje wywiadowcze, jak dodał, „przeanalizowały ideologię, stan psychiczny i historię podróży każdej osoby”, ale uznały tę grupę za „niejednorodną i nie stanowiącą spójnego zagrożenia”. Krytycy z obu stron sceny politycznej wyrażają frustrację wobec, ich zdaniem, „bierności” Canberry. Koalicja argumentuje, że bez silniejszych uprawnień ministerialnych kobiety mogą w przyszłości wsiąść na komercyjne loty po uzyskaniu dokumentów podróży; organizacje praw człowieka podkreślają natomiast, że nieograniczone przetrzymywanie bez postawienia zarzutów jest nie do przyjęcia, a dzieci ponoszą tego konsekwencje. W praktyce zespoły zajmujące się podróżami służbowymi i relokacją muszą być czujne na szybko zmieniające się przepisy dotyczące zakazów wjazdu. TEO może uniemożliwić posiadaczowi paszportu wejście na pokład lotu do Australii na dwa lata i wiąże się z surowymi karami więzienia za jego złamanie. Menedżerowie podróży organizujący wyjazdy na Bliski Wschód powinni sprawdzać, czy pracownicy lub członkowie ich rodzin nie mogą być nagle objęci zakazem wjazdu. W dłuższej perspektywie sprawa ta podkreśla niechęć rządu Albanese’a do nadania ministrowi pełnej swobody decydowania o ruchu obywateli. Dopóki parlament nie zmieni prawa, posiadacze australijskich paszportów – niezależnie od kontrowersji – zachowują niemal nieograniczone prawo powrotu do kraju, a ograniczanie ryzyka pozostaje w gestii monitoringu, nadzoru i, tam gdzie to możliwe, ścigania po przyjeździe.