Piłkarki reprezentacji Iranu rozważają ubieganie się o azyl w Australii z powodu rosnących obaw przed prześladowaniami

Podczas gdy na Złotym Wybrzeżu kończył się Kobiecy Puchar Azji, 9 marca 2026 roku poza boiskiem rozgrywał się zupełnie inny dramat. Zawodniczki irańskiej reprezentacji kobiet w piłce nożnej – określane przez państwową telewizję jako „zdrajczynie” za cichy protest podczas hymnu – znalazły się otoczone przez australijskich kibiców błagających je, by zostały. ABC News opisuje atmosferę „rozpaczy i pilności” w irańsko-australijskiej społeczności, gdzie aktywiści i prawnicy zajmujący się prawami człowieka apelują do rządu o przyznanie wiz ochronnych, zanim drużyna zostanie zmuszona do powrotu do kraju. Po ostatnim meczu Irańczycy demonstracyjnie uderzali w autobus drużyny, skandując „Niech zostaną” i machając flagą lwa i słońca sprzed rewolucji, podczas gdy policja pilnowała porządku. Zawodniczki przekazały pośrednikom, że są pod stałą obserwacją opiekunów, którzy prawdopodobnie mają powiązania z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej. Minister spraw zagranicznych Penny Wong odmówiła komentarza w sprawie poszczególnych przypadków, podkreślając jednak, że Australia „solidaryzuje się z narodem irańskim”. Za kulisami urzędnicy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz oficerowie bezpieczeństwa FIFA współpracują, by zapewnić zawodniczkom możliwość prywatnych spotkań z prawnikami – kluczowy krok, jeśli zdecydują się na złożenie wniosków o ochronę. Dla australijskiego systemu azylowego sprawa ma ogromne znaczenie. Szybka decyzja byłaby sygnałem moralnego przywództwa w obliczu narastającej wojny w Iranie, ale mogłaby też wywołać dyplomatyczne napięcia z Teheranem. Firmy zatrudniające Irańczyków uważnie obserwują sytuację; precedens szybkiego przyznawania wiz humanitarnych może wpłynąć na przyszłe plany mobilności talentów, zwłaszcza dla pracowników obawiających się represji reżimu. W praktyce menedżerowie ds. mobilności pracowników irańskich powinni przygotować plany awaryjne dotyczące podróży. W obliczu zawieszenia lotów do Teheranu i rosnącego napięcia w regionie, rozmowy o relokacji pracowników coraz częściej obejmują briefing dotyczący bezpieczeństwa i ocenę ryzyka ubiegania się o azyl – coś, czego jeszcze kilka tygodni temu niewiele firm miało na swoich listach kontrolnych.