Pomoc domowa rozbija namioty na dworcach autobusowych po zaostrzeniu przepisów w parkach, co uwidacznia brak miejsc do odpoczynku

Zdjęcia namiotów przed węzłami autobusowymi Lohas Park i Tai Po w Hongkongu obiegły internet w weekend, wywołując spekulacje, że turyści z Chin kontynentalnych rozbijają obozy, by zaoszczędzić na hotelach. Dochodzenie South China Morning Post wykazało jednak, że mieszkańcami namiotów są zagraniczne opiekunki domowe, a nie turyści, zmuszone do improwizacji po tym, jak zostały usunięte z parków publicznych. Zgodnie z prawem hongkońskim, opiekunki mieszkające u pracodawców – głównie z Filipin i Indonezji – muszą spędzać ustawowy dzień wolny poza domem pracodawcy. Tradycyjne miejsca spotkań, takie jak Plac Statuy w Central, stały się przepełnione, a rady dzielnic Tseung Kwan O i Nowych Terytoriów zaostrzyły ostatnio przepisy dotyczące dużych zgromadzeń w terenach zielonych. Opiekunki, z którymi rozmawiał Post, przyznały, że od dwóch lat sporadycznie korzystają z wiat na dworcach autobusowych, ale podczas Złotego Tygodnia spotkały się z większą kontrolą, gdy miejscowi mylnie uznali je za turystów biwakujących na wakacjach. Obrońcy praw pracowniczych podkreślają, że sytuacja ta uwidacznia chroniczny brak dedykowanych centrów społecznych dla 399 000 opiekunek domowych w Hongkongu. Dla pracodawców sprowadzających rodziny ekspatów ważny jest wizerunek: negatywne opinie o warunkach pracy opiekunek mogą skutkować zaostrzeniem kontroli zgodności z umowami, dotyczącymi m.in. minimalnych płac i odpowiednich warunków mieszkaniowych. Działy HR w firmach powinny przypominać pracownikom o ich obowiązkach i rozważyć współfinansowanie członkostwa w klubach opiekunek lub inicjatyw pracodawców wynajmujących w niedziele pomieszczenia na spotkania. Z punktu widzenia polityki, Departament Pracy informuje, że „bada” możliwość uruchomienia pilotażowych centrów wypoczynkowych w ramach Jednostki Obsługi Talentów, jednak na razie nie przyznano na to środków. Do tego czasu improwizowane schronienia będą pozostawać punktem zapalnym za każdym razem, gdy wzrośnie liczba turystów, a przestrzeń publiczna stanie się ograniczona.