UE zgadza się na zaostrzenie przepisów dotyczących „powrotów”, otwierając drogę do utworzenia zagranicznych ośrodków deportacyjnych

Podczas późnego spotkania 1 czerwca negocjatorzy UE sfinalizowali ostatni element Paktu o Migracji i Azylu: rozporządzenie dotyczące powrotów, które znacznie rozszerza uprawnienia państw członkowskich do wydalania nieudokumentowanych migrantów. Tekst – przyjęty 2 czerwca – umożliwia krajom tworzenie „platform powrotowych” w państwach trzecich, gdzie odrzuconych wnioskodawców azylu można przekazywać, nawet jeśli ich kraj pochodzenia odmawia przyjęcia z powrotem. Okresy detencji mogą się wydłużyć do 30 miesięcy, a zakazy ponownego wjazdu do 10 lub 20 lat. Dla Belgii, która w 2025 roku wydała zaledwie 4 200 skutecznych nakazów powrotu wobec 15 000 decyzji o opuszczeniu kraju, rozporządzenie oznacza silniejszą koordynację na poziomie UE za pośrednictwem Frontexu oraz prawne podstawy do dłuższego zatrzymywania osób uchylających się od powrotu. Przedstawiciele federalnego ministerstwa spraw wewnętrznych poinformowali Le Monde, że już w czwartym kwartale 2026 roku planują pilotaż wspólnych lotów z Holandią i Niemcami. Organizacje broniące praw człowieka potępiły porozumienie jako „ogromny krok wstecz”, jednak doradcy ds. imigracji pracowniczej wskazują, że jasne zasady egzekwowania mogą skrócić czas rozpatrywania wniosków o jednolite pozwolenie na pracę – obecnie procesy opóźniają się, gdy kontrole weryfikacyjne ujawniają aktywny nakaz opuszczenia kraju. W nowym systemie wnioskodawcy z nierozstrzygniętymi decyzjami o powrocie powinni być szybciej wyłapywani, co daje pracodawcom większą pewność. Firmy powinny jednak przygotować się na ryzyko reputacyjne, jeśli rządy partnerskie wybiorą afrykańskie lub azjatyckie kraje jako centra powrotów, które mają słabą reputację w zakresie praw człowieka. Zespoły ds. due diligence mogą chcieć dokładniej sprawdzać partnerów w łańcuchu dostaw, którzy mogą być zaangażowani w logistykę lub zarządzanie takimi ośrodkami.