EU stemt in met strengere terugkeerregels, baan vrij voor deportatiecentra in het buitenland

Na een late bijeenkomst op 1 juni hebben EU-onderhandelaars het laatste onderdeel van het Migratie- en Asielpact afgerond: een verordening over terugkeer die de bevoegdheden van lidstaten om ongedocumenteerde migranten uit te zetten aanzienlijk uitbreidt. De tekst—goedgekeurd op 2 juni—maakt het mogelijk voor landen om ‘terugkeerplatforms’ op te zetten in derde landen, waar afgewezen asielzoekers naartoe kunnen worden overgebracht, zelfs als hun land van herkomst weigert hen terug te nemen. Detentieperiodes kunnen oplopen tot maximaal 30 maanden en herintredingsverboden worden verlengd tot 10 of 20 jaar.

Voor België, dat in 2025 slechts 4.200 effectieve terugkeerverordeningen uitgaf tegenover 15.000 vertrekbesluiten, belooft de verordening sterkere EU-coördinatie via Frontex en juridische mogelijkheden om voortvluchtigen langer vast te houden. Federale binnenlandse functionarissen vertelden Le Monde dat ze al in het vierde kwartaal van 2026 gezamenlijke vluchten met Nederland en Duitsland willen testen.



Mensenrechtenorganisaties hebben het akkoord veroordeeld als een ‘enorme stap terug’, maar adviseurs op het gebied van arbeidsmigratie zien in de duidelijkere handhavingsregels juist een kans om de verwerkingstijden van éénvergunningen te verkorten: dossiers lopen nu vaak vertraging op wanneer achtergrondcontroles een openstaande vertrekbevel aan het licht brengen. Met het nieuwe systeem zouden aanvragers met onopgeloste terugkeerverzoeken sneller worden gefilterd, wat werkgevers meer zekerheid geeft.

Bedrijven moeten zich echter wel voorbereiden op reputatierisico’s als partnerregeringen kiezen voor Afrikaanse of Aziatische terugkeerhubs met een slechte mensenrechtenstatus. Due-diligence teams doen er goed aan om ook ketenpartners te screenen die betrokken kunnen zijn bij logistiek of facilitaire diensten in zulke centra.