Unia Europejska wprowadza Pakt w sprawie migracji i azylu: co to oznacza dla granic i firm w Belgii

BRUKSELA – O północy 12 czerwca 2026 roku długo dyskutowany Pakt UE w sprawie Migracji i Azylu wszedł oficjalnie w życie we wszystkich 27 państwach członkowskich. Dla Belgii, jednego z założycieli Unii, który rocznie rozpatruje około 30 000 wniosków o azyl i niemal 220 000 podań o krótkoterminowe wizy, zmiana ta jest bardzo konkretna. Pakiet 10 rozporządzeń zobowiązuje Belgię do rejestracji danych biometrycznych każdego nielegalnego przybysza w ciągu siedmiu dni, sprawdzenia nazwisk w nowej bazie Eurodac 3 oraz podjęcia decyzji – maksymalnie w ciągu trzech miesięcy – czy przyznać ochronę, skierować osobę do innego kraju UE w ramach „mechanizmu solidarności” lub wydać natychmiastowy nakaz powrotu. Belgijska policja i Urząd ds. Imigracji (DVZ/OE) przez ostatnie pół roku przekształcały tymczasowe hangary na lotnisku w Brukseli w strefy recepcyjne i kontrolne na 120 miejsc oraz zatrudniły dodatkowo 180 pracowników. Rządowa analiza skutków, do której dotarł The Brussels Times, szacuje, że w 2026 roku kraj będzie potrzebował dodatkowych 58 milionów euro na personel i inwestycje IT. Menedżerowie ds. mobilności korporacyjnej szczególnie uważnie obserwują dwa elementy: obowiązkowy System Wjazdu/Wyjazdu (EES), który zastępuje pieczątki paszportowe dla podróżnych spoza UE, oraz zaostrzone przepisy dotyczące „ruchów wtórnych”. Międzynarodowe firmy, które korzystają z pracowników dojeżdżających między Belgią, Francją i Holandią, mogą zostać ukarane grzywną, jeśli delegowani pracownicy przekroczą dozwolony limit 90 dni w ciągu 180 dni, ponieważ przekroczenia będą automatycznie wykrywane. Deloitte Belgia ostrzega klientów, by prowadzili cyfrowe rejestry podróży i spodziewali się „co najmniej 30-minutowego wydłużenia czasu oczekiwania” na granicach lądowych, gdy od lipca holenderska policja zacznie systematyczne kontrole EES. Politycznie, belgijski rząd tymczasowy musi jeszcze do 31 grudnia wdrożyć część postanowień paktu do prawa krajowego. Flamandzka partia nacjonalistyczna N-VA popiera zaostrzone przepisy dotyczące powrotów, ale sprzeciwia się kwocie solidarnościowej, która mogłaby oznaczać przyjęcie przez Belgię dodatkowych 1 500 przesiedlonych uchodźców w przyszłym roku. Organizacje praw człowieka złożyły natomiast prewencyjny pozew do Rady Stanu, argumentując, że pakt „normalizuje zatrzymywanie dzieci na granicy”. W krótkim terminie podróżni służbowi zauważą dłuższe kolejki, gdy funkcjonariusze będą przyzwyczajać się do nowego oprogramowania. W średnim terminie belgijskie firmy mogą skorzystać z artykułu 79 paktu, który pozwala państwom członkowskim na przyspieszone procedury dla wysoko wykwalifikowanych pracowników, jeśli zgadzają się na udział w relokacji. „Dla sektorów takich jak biotechnologia i mikroelektronika w rejonie Leuven to realna zachęta” – zauważyła profesor prawa pracy Petra De Sutter.